Kleurrijk geloven: Osama Al Tamimi

Ze kwamen van ver. Nu wonen ze in Nederland. Hoe beleven deze christenen hun geloof in ons land? In deel drie: Osama Al Tamimi uit Irak.

Osama Al Tamimi. (beeld Jacob Vinke)

Osama Al Tamimi en zijn vrouw Merna groeiden beiden op in een sjiitische familie in de Iraakse hoofdstad Baghdad. ‘Mijn ouders waren gelovige moslims’, vertelt Osama. ‘We leefden volgens de islamitische voorschriften, maar zonder enige druk. Ik ben ruimdenkend opgevoed, zonder religieuze of etnische vooroordelen. Er was vrijheid om zelf keuzes te maken, mits we trouw bleven aan de basiswaarden van de islam.’

‘De Arabische cultuur heeft veel mooie eigenschappen, zoals gastvrijheid. Maar voor de meeste Arabieren staat Arabier zijn gelijk aan moslim zijn. Als ik nog in Irak had gewoond, was ik nog steeds moslim. Het zou mijn dood hebben betekend als ik afvallig was geweest.’

‘Ik geloof dat God mij naar Nederland heeft gebracht, zodat ik Hem zou leren kennen als mijn Heer en mijn verlosser. Het was op 24 augustus 2012, tijdens een Arabische conferentie in Ambt Delden, dat mijn leven werd veranderd. In Openbaring 3:20 zegt de Heer: “Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij.’ Dat is wat er die dag gebeurde. Ik heb Jezus Christus binnengelaten in mijn leven. Hij stierf voor mij aan het kruis en Hij is opgestaan uit de dood, zodat ik eeuwig leven zal hebben. Mijn naam staat bijgeschreven in het boek des levens. Dat is zoiets geweldigs!’

Vuur

‘Als ik kijk naar de kerken in Nederland, dan zie ik zo veel lege gebouwen. Mensen komen er niet meer om te bidden. Maar ook in de kerken die nog wel in gebruik zijn, lijkt het leven vaak te ontbreken. Er komt nog maar een handjevol mensen samen. Of de kerk zit wel vol, maar is naar binnen gekeerd. Ik zie kerken die er niet op uit lijken te zijn om zielen te redden!’

‘Gelukkig zijn er ook kerken waar mensen wel op de knieën gaan in gebed en die wel degelijk missionair zijn. Vaak zijn dat multiculturele kerken, waar migrantenchristenen nieuw leven inblazen en het vuur opnieuw aanwakkeren. Ik zie dat gebeuren in ICF Amersfoort, waar ons gezin gedoopt is en waar vele anderen tot geloof komen. Gelukkig zijn er steeds meer van zulke kerken. Laten we elkaar aanvuren: bid en verkondig Jezus Christus!’