Column: Rariteit

‘Voor veel Nederlanders is het christendom een exotisch fenomeen geworden’, zo meldt een onderzoek van het NCRVKRO-programma Kruispunt. De NOS neemt de kop gretig over. Nog maar 18 procent van de Nederlanders komt regelmatig in een kerk en slechts 14 procent gelooft in een persoonlijke god. ‘Hoe God uit Nederland verdwijnt’ is een aansprekende titel in een tijd waarin we moe worden van berichten over Trump en vluchtelingen, maar nieuws kun je het niet noemen. Het is een trend die al meer dan honderd jaar gaande is in ons land.

Honderd jaar geleden gingen ruim negen van de tien Nederlanders elke week naar de kerk, nu zijn wij de enigen in de straat. Op zondagochtend zijn er al wel mensen op straat. Zo vindt een vader met zijn kinderen in een bakfiets het duidelijk amusant om ons feestelijk gekleed naar de kerk te zien dribbelen. Juist omdat we zo’n exotisch fenomeen zijn in onze hippe stadswijk. ‘Mooi zeg, dat jullie zo’n traditie in ere houden’, zegt hij. Onze zoon past bij dit gezin op en had uitgelegd dat we christen zijn.

Een vader met zijn kinderen in een bakfiets vindt het duidelijk amusant om ons feestelijk gekleed naar de kerk te zien dribbelen

Zijn bewondering is oprecht, maak ik op uit zijn vervolgopmerking: ‘Gaaf dat jullie dat ook altijd met z’n allen doen. Daar denk ik elke zondag aan als ik bij het hockey langs de lijn sta. Mijn partner doet dan yoga en ik ga ’s middags naar mijn sommeliercursus. Zo doen we eigenlijk bijna nooit wat samen. Zeker niet iets wat zin heeft, zoals naar de kerk gaan. Jullie hebben wel lef met zo’n radicale levensstijl. Ik ken eigenlijk niemand die dat doet.’

Zijn glimlach is verdwenen en in zijn blik is iets van een treurig verlangen te lezen, maar hij buffelt alweer verder met zijn zware vracht in het haastige ritme van elke dag. Ik had willen vragen waarom hij denkt dat kerkgang zinnig is en of we een keer met beide gezinnen koffie kunnen drinken. Volgende week om kwart voor tien is er weer een kans, wanneer we opnieuw als rariteit opvallen.