Column: Wat doe jij voor werk?

‘Wat doe jij voor werk, als ik vragen mag’, vroeg Erik. ‘Ik werk aan een theologische universiteit, je weet wel, waar ze dominees opleiden’, zeg ik. ‘Huh, moet dat dan? Ik dacht altijd dat die mensen geroepen werden, zoals onze dominee.’ ‘Ja, nee, dominees moeten natuurlijk wel weten waar ze het over hebben. Die moeten de Bijbel goed kennen, dat gaat niet vanzelf.’

We hadden samen in de tuin gewerkt. Erik wijst naar de overkant van de straat. ‘Daar sliep ik altijd toen ik nog dakloos was. Tot de politie al mijn spullen weghaalde.’ Nu woont hij in een flat en is hij bezig zijn schulden af te betalen. Werk heeft hij niet en krijgt hij ook niet met zijn strafblad en geschiedenis. De diaconie van onze gemeente heeft zich over hem ontfermd. Met het zakcentje dat hij op een zaterdag in de tuin verdient, kan hij weer voor een week boodschappen doen.

Hij weet niets van theologie, maar hij sterkt mijn geloof

Binnen aan de keukentafel hebben we het nog even over de PVV. Dat was zijn partij. Vroeger zat hij zelfs bij extreemrechts, maar sinds hij naar de kerk komt, kijkt hij anders. Laatst stond er een asielzoeker bij het hek van de kerk en gaf hij spontaan zijn enige jas weg. Hij wist zelf niet waarom, maar het voelde goed.

Erik heeft zich laten dopen en gelooft in God. Hij klemt zich vast aan God, de enige die hem kan redden, dat weet hij. Hij vindt het wel moeilijk dat hij zo veel moet meemaken. Maar tegelijkertijd verlangt hij naar God. Hij weet niets van theologie, maar hij sterkt mijn geloof. Dit moet het geweest zijn waar Jezus op lette toen Hij naar het hart van mensen keek.

Ja, ik werk op een plek waar we dominees opleiden. Maar het geloof leren kennen als een beweging van het hart, dat gaat niet vanzelf. Soms doet het ertoe waar je bent en met wie. Jezus deed het ons voor.