Column: De Kapel

Wie naar de Notre Dame de Beauvoir klimt, wordt beloond met een vergezicht. Dit gebedshuis waakt over Moustiers-Sainte-Marie, een pareltje in de Gorges du Verdon. Uitgesleten treden, brandende zon en Chinese selfiesticks maken de bedevaart extra uitdagend. Maar de kapel tussen de rotsen maakt alles goed. Welkom in dit huis van gebed om stil te worden. Voor het aangezicht van God.

Boven de grote rivieren moet je naar Schiphol of een ziekenhuis voor zo’n stilteruimte. De Reformatie liet weinig ruimte voor heilige huisjes langs de kant van de weg. Als God ons overal kan horen, wat voegen altaren, wierook en gebedshuizen daar dan nog aan toe?

Op het bord kun je gebeden prikken om door te geven
aan de volgende bidder

En toch hebben wij er één. De Kapel in Hart van Vathorst. Toegankelijk voor iedere wijkbewoner om even aan te wippen, op de grens van kerk en wereld. Zo valt onze kapel samen met z’n definitie: een afgesloten deel van een kerk dat men kan bezoeken als de eigenlijke kerk gesloten is. Sober ingericht met een brandende kaars, een kruis en een geopende Bijbel. Op het bord kun je gebeden prikken om door te geven aan de volgende bidder. Hier kunt je stil zijn. Voor het aangezicht van God.

Maar werkt het ook? Op een morgen schuifelde een klein gezin over de drempel. ‘Is dit een kerk?’ vroeg Felicia. De kleine Nathanaël had zijn Argentijnse moeder verteld over deze plek. Met school had hij in de kerk een musical gezien en het kruis herkend. En daar kwam de proef op de som: ‘Kan ik hier een kaars branden?’ Felicia vertelde over het sterven van haar moeder, tien jaar geleden. Over de struggle om samen een plek te vinden in het land van haar man. Toen zijn we samen naar De Kapel gegaan. Het gesprek verdiepte naar verlies en het zoeken van nieuwe grond. Maar toen werd het tijd om samen stil te zijn. Felicia stak de kaars aan. En ik mocht met hen bidden.