Column: Buitenspiegel

Als ik ’s morgens de gordijnen opendoe, zie ik Herman. Met een sigaretje in zijn hand scharrelt hij rond zijn busje dat voor ons huis geparkeerd staat. Hij poetst zijn buitenspiegel. Herman is rond de 70, maar rijdt nog altijd de Ajax-jeugd van hun huis naar de training of naar school, dat weet ik niet precies. Heel wat jonge talenten van Ajax zijn in dat busje vervoerd.

Herman is heel toegankelijk en af en toe maken we een praatje op straat. Hij vertelt dan over zijn jongens in de bus. Hij wil ze graag een beetje opvoeden. Ze moeten geen sterallures krijgen als ze nog maar puber zijn, vindt hij. En ze moeten zich gedragen, ook in hun vrije tijd.

In iedere straat van Amsterdam leven gelovige christenen

We praten overal over, ook over het geloof, vooral sinds de jonge Ajacied Nouri vorig jaar tijdens een wedstrijd een hartstilstand kreeg en een hersenbeschadiging opliep. Herman is katholiek opgevoed en gaat af en toe naar de kerk. Hij houdt de band met het geloof vast, ook in dat Ajax-busje. Het verraste me om zomaar in de alledaagsheid van zo’n ontmoeting iets van de aanwezigheid van God te vinden.

En dat was niet voor het eerst. Amsterdam geldt als een seculiere stad, maar ik geloof niet meer in dergelijke algemene beelden. In iedere straat van die stad leven gelovige christenen. Ze zijn maar één of twee handdrukken van elkaar verwijderd. De waarheid over seculier of postchristelijk ligt op straat, en dan blijkt er veel meer geloof te leven dan we denken.

Herman laat me zien dat er overlap is tussen onze levens. Hij geeft me een buitenspiegel bij alles wat ik doe in de christelijke wereld. Jezus roept ons op om wat verdwaald of verloren raakt op te zoeken en thuis te brengen. Dat mogen we niet vergeten bij al onze discussies over hoe je kerk of missionair of pionier moet zijn. Herman weet niets van die discussies. Hij staat met zijn gedachten, zorgen en verlangens gewoon op de stoep voor een praatje.