Column: Tineke

Je hebt het vast wel meegekregen: het overlijden van de 17-jarige Noa, die jarenlang leed aan anorexia en een posttraumatische stressstoornis als gevolg van aanranding en verkrachting. Het leven was voor haar ondraaglijk geworden. En daarom was zij al een tijdje gestopt met eten en drinken. ‘Ik adem wel, maar ik leef niet meer’, waren haar laatste, trieste woorden op Instagram.

Noa doet mij aan Tineke denken, die ik op onze school ontmoette. Ik raakte met haar in gesprek omdat er ‘iets’ met haar was. Het heeft mij de nodige tijd gekost om haar het verhaal van haar leven te laten vertellen. Een in- en intriest verhaal. Tussen haar zevende en negende is Tineke op beestachtige wijze verkracht. Eerst door haar 80-jarige buurman en later door een groep pedofielen, contacten van de buurman. Meerdere keren per week verkracht door meerdere mannen. Afschuwelijk. Niemand mocht het weten natuurlijk. Tineke werd verteld dat als haar ouders het te weten kwamen, zij haar zouden laten vallen, duivelskind als ze was. Dus vertelde Tineke het alleen aan haar pop, Elsje…

De anorexialeugens passen niet
bij de waarheid van Gods Woord

Nu heb ik elke veertien dagen een gesprek met Tineke (naast de therapie die ze volgt). We bespreken van alles, maar we bekijken haar leven ook vanuit Gods perspectief. En zo bijzonder: Tineke heeft vwo-certificaten gehaald, heeft inmiddels een universitaire studie gedaan en is nu bezig met een specialisatie. Diep respect! Wat kan het veel verschil maken of er naast de diepe donkerheid van het verleden ook lichtstraaltjes uit de hemel binnen mogen komen. Ik zeg in alle eerlijkheid dat dit zo niet voor elk mens, elke christen mogelijk is, maar ik ben erg dankbaar voor het perspectief van het verhaal van Tineke.

Ook trouwens voor een andere Tineke die ik spreek. Zwaar anorexiapatiënte. Zij ontdekt dat de anorexialeugens niet passen bij de waarheid van Gods Woord en ze wil die waarheid steeds meer omarmen. Daardoor vragen haar behandelaars wat er gaande is. En dan vertelt zij over de God van haar leven. O, als ik toch niet had geloofd dat ik de goedheid van de HEERE zou zien in het land van de levenden…