Leven met minder

0

Hoe ziet je leven eruit als je het ineens met minder wilt of moet doen? Jaap en Gea, Arend, Gijsbert en Karin vertellen over hun leven met minder inkomen, materie of mogelijkheden.


Jaap Boersma en Gea Overweg zijn de initiatiefnemers van eetcafé Eetze in IJsselmuiden (sinds 2014). Eetze is ontstaan uit hun persoonlijke overtuiging en idealen als christen. Meer informatie over hun werk is te vinden op eetze.nu.

In 2014 maakten Gea en Jaap de balans op. Het was het jaar waarin ze hun 25-jarig huwelijksfeest vierden en beiden 50 werden. ‘We vroegen ons af: is dit het leven dat bij ons past? Of beter nog: dat God van ons vraagt?’ Het werd al snel duidelijk dat het tijd was het roer om te gooien.

Dilemma

Jaap en Gea verkochten hun huis en kochten een boerderij waarin appartementen komen voor mensen die baat hebben bij gezamenlijk wonen.

Jaap en Gea verkochten hun huis en kochten een boerderij waarin appartementen komen voor mensen die baat hebben bij gezamenlijk wonen.

‘Evenals Gea had ik een zinvolle maatschappelijke functie’, vertelt Jaap. ‘Maar toen ik weer eens ’s avonds de straat in kwam rijden na een lange werkdag vroeg ik me af: wie wonen hier eigenlijk in de straat?’ Gea werkte als manager in de jeugdhulpverlening. ‘Vanachter de computer maakte ik beleid, zocht ik vrijwilligers en pleeggezinnen, maar mijn dagelijkse leven stond daar zo ver van af. Het werd een innerlijk dilemma.’ Ze wilden er vooral voor de buurt zijn. Daarop besloten ze dat Jaap ontslag zou nemen.

Confronterend

Ze startten met open maaltijden in hun woonkamer in IJsselmuiden. Het begon met zo’n tien mensen, maar inmiddels komen er zo’n zeventig mensen en vinden de maaltijden plaats in een oude basisschool. ‘Eetze is open voor iedereen. Er komen nieuwe Nederlanders, mensen uit de buurt, gezinnen met kinderen en alleenstaanden.’ Jaap: ’Als je je realiseert hoe belangrijk relaties zijn, dan is het samenbrengen van mensen via een maaltijd een goede en laagdrempelige manier. Wij zijn geen hulpverleners, maar willen een plek bieden waar je jezelf kunt zijn.’

Niet iedereen in hun omgeving begreep de keuze van Jaap en Gea. ‘Misschien vonden ze onze keuze confronterend’, vertelt Gea, ‘of deed het ook een appèl op hun geweten. We zijn overtuigd dat onze manier van leven heel erg past bij wat God van christenen vraagt, maar we willen niet drammen.’

Geloofwaardig

Ook voor hun zes kinderen had de keuze grote gevolgen. Gea herinnert zich dat de oudste twee zich in die periode afzetten tegen de kerk en het geloof. ‘Dat zette ons ook aan het denken. In hoeverre ben je als ouders geloofwaardig als je wel van alles roept, maar er niet naar leeft? Ze zeggen nu dat we in elk geval leven naar onze overtuigingen.’

Met minder financiële zekerheden moeten Gea en Jaap andere keuzes maken. ‘We leven erg sober, zo hebben we onder andere bijna alle abonnementen opgezegd’, vertelt Gea, ‘maar het is heel bijzonder om te merken hoeveel je van mensen krijgt. Je mag dan bijvoorbeeld iemands auto lenen. We zijn niet zielig, sterker nog: we voelen ons vreselijk rijk.’ Jaap vult aan: ’Parallel aan ons verlangen om meer te betekenen voor onze buurt, wilden we ook minder gaan consumeren. Dus dat sloot eigenlijk heel goed aan.’

Begrip

Na vijf jaar is Eetze een begrip in IJsselmuiden. Ook de gemeente Kampen ziet de waarde van het buurtinitiatief. Jaap: ‘Steeds vaker hoorden we van bezoekers dat ze wel een poosje wilden meeleven in ons gezin. We zijn hierover in gesprek gegaan met de gemeente en na twee jaar is het zover dat we een boerderij hebben kunnen kopen waarin appartementen komen voor mensen die baat hebben bij gezamenlijk wonen.’

Het geloof van Gea en Jaap heeft de afgelopen jaren een ontwikkeling doorgemaakt. ‘Voorheen leefden we een beetje in ons eigen kerkelijke kringetje. Nu staan we veel meer in relatie met mensen van heel verschillende achtergronden. We hebben ontdekt dat Gods liefde er voor iedereen is en hopen op deze manier zijn ambassadeurs te zijn.’


Gijsbert Schutten en Karin Prins wonen sinds twee jaar met hun jonge kinderen Juliëtte en Berend in een tiny house op een stuk braakliggend terrein in Nieuwegein. Een tiny house is een piepkleine zelfgebouwde woning. Benieuwd naar hoe Gijsbert en Karin wonen? Kijk op www.dromenoverfrankrijk.nl.

‘We woonden in een flat in Zeist. Toen onze oudste werd geboren, vroegen mensen ons: wanneer gaan jullie verhuizen? Die vraag kregen we nog vaker toen onze tweede zich aandiende. Maar wij wilden helemaal niet groter. In plaats van groter en meer, wilden we juist kleiner en minder.’

Oergevoel

Gijsbert en Karin en hun twee kinderen voor hun tiny house.

Gijsbert en Karin en hun twee kinderen voor hun tiny house.

‘Karin ontdekte de tinyhousebeweging en naarmate we ons hier meer in verdiepten, werden we steeds enthousiaster. We wilden een vrijer leven voor onszelf creëren, waarin we niet gebonden zijn aan een huis of hypotheek. We besloten om naast ons werk in de weekenden ons eigen huisje te bouwen. In die periode deden we afstand van een heleboel spullen. We zijn best bewaarderig, maar als je weinig ruimte hebt, moet je keuzes maken. Je eigen huis bouwen, geeft een soort oergevoel. Je kunt het helemaal maken zoals bij jou past. We hadden ons huis inmiddels in de verkoop en na een jaar werken was het zo ver dat we in ons tiny house konden gaan wonen.’

Rentmeesterschap

‘Er zijn weinig plekken in Nederland waar je permanent kunt wonen in een tiny house: we moeten eind dit jaar hier weg. Je moet wel tegen deze onzekerheid kunnen. Onze oudste gaat inmiddels naar school, daarom zoeken we een plek waar we minstens vijf jaar mogen blijven.

Waar we vroeger heel anoniem in een flat met wel vijfhonderd mensen om ons heen woonden, wonen we nu in een gemeenschap met negen huisjes en hebben we veel meer contact. Volgens mij is deze manier van leven meer zoals het bedoeld is. Deze levensstijl komt niet expliciet voort uit onze christelijke overtuiging, maar sluit wel aan bij het idee van rentmeesterschap: Wat is het doel van je leven? Hoe ga je om met de aarde? Hoe besteed je je tijd? Ons huis is deels zelfvoorzienend door zonnepanelen, een composttoilet en een plantenfilter.’

Inleveren

‘Natuurlijk hebben we wel iets moeten inleveren qua comfort. Zo hebben we geen vaatwasmachine en geen cv. In de winter sta je dus, voor de kachel op stoom is, ’s ochtends je brood te smeren met een muts op je hoofd. Volgens mij is het goed om jezelf regelmatig af te vragen: maak ik mijn eigen keuzes of leef ik volgens de normen van mijn omgeving?’

Benieuwd naar het hele artikel en het hele nummer over basaal leven? Neem nu een gratis proefabonnement op OnderWeg

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Inloggen om toegang te krijgen.
Delen.

Over de auteur

Annemarie van den Berg-Nap is journalist en cultureel antropoloog.

Laat een reactie achter