Column: Eik en roos

Na afloop van mijn online college blijven studenten nogal eens ‘hangen’. Als ze zien dat ik in het EH-gebouw zit, roepen zij dat zij daar ook naartoe willen. De digitale werkelijkheid is zo beperkt en doet studenten geen goed. Niet voor niets sta ik voor een pedagogiek van aandacht waarin tijd en ruimte is voor de hartelijke verbondenheid, voor momenten in de wandelgangen, spontane contacten en diepe ontmoetingen. Zoals die met Thijmen en Rachelle.

Thijmen staat in mijn deuropening. Hij heeft een probleem: ‘Té veel meisjes vinden mij leuk.’ Op zich snap ik dat wel, hij is ook leuk. Al pratend geef ik hem wat tips. In een volgend gesprek gaan we wat dieper en constateren we dat het voor hem nu niet het juiste moment is om een vaste relatie aan te gaan.

Gevoelens en hormonen kun je niet negeren

In diezelfde periode spreek ik Rachelle, een meisje dat al diverse seksuele contacten heeft gehad. Met een docent op de middelbare school, met een jeugdwerkleider in de kerk en nu met een jonge man die een aantal dames op afroep beschikbaar heeft. Zo afschuwelijk! Op een gegeven moment vraag ik haar: ‘Wat wil jij nu zelf? Wil jij seksueel rein leven? Hoe denk jij je leven met God te integreren met je seksuele leven?’ Kort daarna vertelt zij dat zij breekt met de jonge man en dat ze voor reinheid gaat. Voorlopig even niets met jongens. Wat een opluchting.

Niet veel later melden Thijmen en Rachelle zich samen bij mij. Ze willen komen praten. In dat gesprek – ik voelde het natuurlijk al aankomen – bekennen ze dat zij elkaar wel heel erg leuk vinden. Wat nu? Gevoelens en hormonen kun je niet negeren. Ik gebruik de metafoor van de eik. Die zo groot en sterk kan worden, omdat hij zo langzaam maar zeker groeit. Als zij het ook zo aanpakken in hun relatie, door bijvoorbeeld eerst vooral geestelijke maatjes te zijn, kan er iets heel moois groeien. De volgende dag ligt er een bosje rozen op mijn tafel. Op het bijbehorende kaartje staat: ‘Wij een eik, u een roos.’