Column: Leesbare brieven

Eline de Boo | 5 september 2020
  • Column

De tijd dat christenen herkenbaar waren door hun kledingstijl, WWJD-armbandjes of ichthusstickers is grotendeels voorbij. Dat is misschien niet zo erg, omdat die huisstijl niet altijd spoorde met de woorden en daden van de dragers. Paulus zegt dat we ook zonder die symbolen een brief van Christus zijn, voor iedereen te zien en te lezen (2 Korintiërs 3:2-3).

Missionair zijn is gelezen of herkend worden als iemand die Jezus navolgt. Dat is geen show, geen eenrichtingsverkeer, dat zou geen reflectie van Jezus’ levensstijl zijn. Hij was altijd in contact met anderen, gedreven door liefde, nederigheid en dienstbaarheid. In dit wederkerige proces is het nodig de mensen om je heen te kunnen ‘lezen’ om te weten hoe je hen kunt bereiken. En dat vind ik in dit coronatijdperk eerlijk gezegd erg moeilijk.

Misschien moeten we toch maar
weer WWJD-armbandjes uitdelen

De noodzakelijke afstand dempt onze zintuigen en voor we het weten onze harten. We verstaan de ander moeilijker en aanraken mag helemaal niet meer. Dat we minder van elkaar zien heeft niet alleen te maken met de maskers die we moeten dragen. Al vind ik het lastig om gezichtsuitdrukkingen te raden als je alleen iemands ogen ziet. Die ramen tot de ziel zijn toch vaker beslagen dan we dachten. Zeker wanneer het over corona gaat.

Ik kan moeilijk inschatten hoe mensen zich tot de huidige pandemie verhouden. De een ervaart het als een welkome pauze of zelfs een zegen, de volgende als een straf of minimaal een lastige storing van ons comfortabele leven. Het helpt als ik begrijp hoe iemand erin staat, maar mijn mensenkennis schiet vaak tekort. Zeker omdat door corona het contact met veel mensen minder intensief is. Zelfs online neemt het af vanwege digitale oververmoeidheid. Ook in de kerk kom ik niet veel mensen tegen vanwege beperkte toegang en een verbod op koffiedrinken. Paulus schrijft dat de gemeente een leesbare brief is, maar hoe maakt de gemeente dat waar in haar afgepastheid? Misschien moeten we toch maar weer WWJD-armbandjes uitdelen zodat we ons dagelijks afvragen hoe Jezus zich liet lezen, omringd door zieke, bange, kritische, overmoedige en al die andere mensen.

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief