Column: De valkuil van Kerst

Volgens het kabinet moeten we het aanstaande kerstfeest samen kunnen vieren. Dat bleek uit de persconferenties waarin steeds verdergaande coronamaatregelen werden afgekondigd. Maar echt concreet werd het niet. Nogal logisch, want de afgelopen weken werd het er niet veel beter op. Op het moment van schrijven weet ik nog niet hoe de vlag er met Kerst bij zal hangen, maar ik houd er ernstig rekening mee dat het zozeer begeerde ‘samen zijn’ toch heel beperkt zal zijn.

En dan zie ik het al gebeuren: iedereen is er even zat van en wil dan toch in ieder geval op 25 december COVID-19 een moment vergeten. Net doen alsof het er niet is. Met alle gevolgen van dien. Zo gaat dat immers vaak met Kerst? Even geen oorlog, geen sores aan de kop, even niet denken aan die voortvretende ziekte in je lijf, de zorgen over je baan parkeren. Even…ja, wat eigenlijk? Is Kerst een aangenaam intermezzo om daarna het gewone leven weer op te pakken?

Laat Kerst geen intermezzo zijn

Volgens mij is dat een valkuil. Het klopt ook niet als je naar de geschiedenis van de geboorte van Jezus kijkt. Daar kregen de herders in de velden van Efrata lucht van. Rechtstreeks uit de hemel. Ze wisten niet hoe snel ze bij dat pasgeboren kindje moeten komen en daarna bazuinen ze uit. Waarom toch? Deze herders weidden hun schapen in een gebied waar de schapen voor de offerdienst werden gefokt. Zonder letsel, zonder gebrek, bestemd voor de offerdienst in de tempel. Het zouden zelfs zomaar zulke herders kunnen zijn geweest. Maar in ieder geval kenden ze van dichtbij hun collega’s die hun dagelijks leven hiermee vulden. Een herder is geboren, en wat voor een. Een die zelf lam zal worden (Jesaja 53). Kerst zet hun dagelijkse leven helemaal op zijn kop, geeft er een heel nieuw perspectief aan.

Dus laat Kerst geen intermezzo zijn. Laat de komst van Christus ons concrete leven – met al zijn ups en downs – bepalen, veranderen en ons bemoedigen. Zalig kerstfeest!