Redactioneel: Op zoek naar eer

Ik had een column in gedachten met een lichtvoetig, optimistisch thema. Begrijpelijk. De dagen zijn lang. De zon schijnt. Belangrijker, het virus is op z’n retour. Daarbij passen optimisme en het nadenken over de tijd erna, met een beetje corona. Wat wordt dan in de kerk en daarbuiten het nieuwe, noodzakelijk bétere, normaal?

Helaas heb ik buiten de waard – mijn gevoel – gerekend. Dat gevoel, nogal bepalend bij het schrijven van een column, bleek vol te zitten met minder optimistische, zelfs irritante zaken. Die hebben te maken met de wekenlange stroom berichten over mensen die zichzelf, ook dankzij de media, in de belangstelling plaatsen; mensen die anderen tot zondebok maken; mensen die een selectief geheugen hebben voor wat misging.

‘Met geen geld ter wereld
kun je je verloren eer terugkopen’

Bij elke zin hiervoor hoort een naam, meerdere namen. Over een van hen, Van Lienden, las ik in het NRC een column van auteur Tommy Wierenga. Hij sloot die af met indringende zinnen over het door Van Lienden verworven geld: ‘Hij moest het maar houden. Zoals hij eerst zijn eigen goede doel was, zal hij nu zijn eigen maatschappelijke bestemming moeten worden, want er is geen geld ter wereld waarmee hij zijn verloren eer kan terugkopen.’

Verloren eer. In bijbelse termen: de eer is weg. Erkenning, aanzien, je bent het kwijt. Daarna knelt, breder dan alleen bij Van Lienden, deze vraag: zou iemand die een ander beschuldigt werkelijk denken dat hij of zij daarmee z’n eer terugkrijgt? Zou degene die aan het eigen gelijk vasthoudt en doof lijkt voor anderen, verwachten dat hiermee de eigen eer terugkeert? En verwacht een krant of tv-zender die bij nieuwsgaring rond een toch al omstreden persoon tot het gaatje gaat dat zoiets eer oplevert? De vraag stellen, is haar beantwoorden.

Tijd voor zelfreflectie. Ben ik beter? Geen centje. Zomaar denk ik met een column als deze een beetje eer in de wacht te slepen, zo van: die durft. Nou nee, dank u. Want ook voor mij geldt deze les van Spreuken: bescheidenheid gaat aan eer vooraf. Lijkt mij een zinvol onderdeel van het nieuwe normaal.