Redactioneel: Volhouden in Babel

Laatst las ik weer het verhaal van Daniël en zijn vrienden. Ze werden meegenomen vanuit Jeruzalem naar Babel. Het waren pientere jongens. In het verre Babel kregen ze andere namen. Hun oude namen klonken te veel naar de God van Israël, vond hun baas. Daarom gaf hij ze nieuwe namen die beter pasten bij de verheven Babylonische cultuur: Beltessassar, Sadrach, Mesach en Abednego.

Deze jongens uit Jeruzalem komen in een voor hen vreemde wereld. Ze moeten studeren in de geschriften van de Chaldeeën. Daarin staan dingen waartegen thuis in Jeruzalem juist werd gewaarschuwd en die zelfs werden verafschuwd. Maar Daniël en zijn vrienden verdiepen zich erin.

Misschien is het wat vergelijkbaar met jonge christenen die nu gaan studeren. Van papa en mama hebben ze de bijbelverhalen gehoord en op catechisatie werd er nog een schepje bovenop gedaan. Maar nu, tijdens de studie, lezen ze geschriften die enerzijds reuze interessant zijn, maar anderzijds lang niet altijd corresponderen met de verhalen van thuis.

‘Ik heb behoefte aan betrouwbare gesprekspartners’

Overigens geldt dit niet alleen voor jongeren. Ik heb er zelf ook last van. Veel van wat ik van huis heb meegekregen, staat tegenwoordig ter discussie. Ik raak daardoor soms ook de weg kwijt. Wat houd ik vast, wat laat ik los? Hoe houd ik het vol in een wereld die op Babel lijkt? Ik heb behoefte aan betrouwbare gesprekspartners die net als ik in Babel leven en zich tegelijk verbonden weten met Jeruzalem – als je begrijpt wat ik bedoel. Die gesprekspartners vind ik op verschillende plekken. In de kerk, in vriendschappen, in boeken en bladen.

Toen mij werd gevraagd of ik hoofdredacteur van OnderWeg wilde worden heb ik ‘ja’ gezegd. Omdat ik denk dat OnderWeg zo’n gesprekspartner kan zijn om het in Babel vol te kunnen houden. Want in Babel heb je vrienden nodig. Zoals Daniël zijn vrienden had in Chananja, Misaël en Azarja. Dat hoop ik: dat OnderWeg zo’n vriend voor je mag zijn!