Wandelen in de hemel op aarde

Als u nu met Christus tot leven bent gewekt, streef dan naar wat boven is, waar Christus zit aan de rechterhand van God. Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is. U bent immers gestorven, en uw leven ligt met Christus verborgen in God. En wanneer Christus, uw leven, verschijnt, zult ook u in luister verschijnen, samen met Hem. Kolossenzen 3 vers 1-4

Zijn christenen wolkenwandelaars? Bouwen ze lucht- in plaats van zandkastelen? Lange tijd dacht ik dat deze tekst uit Kolossenzen 3 daarop doelde. Een christen is weliswaar met zijn of haar lichaam op de aarde, maar het hoofd is al in de hemel. Mediteren, bidden, bijbellezen: dat doe je als je gericht bent op wat boven is.

Het is niet zo gek dat ik dat dacht – bij een snelle lezing kom je daar gemakkelijk op uit. Christenen kunnen vanwege deze tekst beschuldigd worden van ‘verraad aan de aarde’, schrijft de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer (1906-1945) in een preek over deze tekst. Is het de bedoeling van deze tekst dat christenen het leven hier op aarde niet serieus nemen? Wat betekent het om je te richten op wat boven is?

Stokpaardjes

Om antwoord te geven op deze vraag, is het belangrijk om de tekst in het geheel van het betoog van de auteur te lezen. Hoofdstuk 1 vermeldt Paulus als auteur, maar volgens deskundigen is het waarschijnlijker dat iemand anders de brief geschreven heeft. Het doet er niet zoveel toe: in deze brief gaat het niet om de auteur, maar om Christus. Het gaat om Hem, in ons leven, in de kerk. Door Hem is alles geschapen, daarom is Hij belangrijker dan alles en iedereen. Sterker nog: de hele werkelijkheid, de hele kosmos is van Christus. Daarom gaat de auteur tekeer tegen mensen die anderen iets voorschrijven, bijvoorbeeld op het gebied van eten en drinken of het vieren van feestdagen. Wij kunnen daar onze eigen stokpaardjes invullen. De auteur zegt: al die menselijke voorschriften zijn ‘zelfbedachte vroomheid’, ze hebben ‘geen enkele waarde’.