‘Daar brandt geen licht’

Tijdens mijn ronde tref ik haar wakker aan. Ze vraagt of ik bij haar wil blijven en ik ga zitten op de rand van haar bed. Haar hand zoekt de mijne en ze sluit haar ogen.

Stilte en rust.

Waar zit je met je gedachten? Waar ben je bang voor? Wat doet de nacht met jou? Ben je bang voor de beelden of gaat het dieper dan dat?

Donker doet iets. In het donker is het leven minder grijpbaar. In het donker ben je alleen, is het stil op je eigen hartslag na en het tikken van de klok.

Zo zit ik even bij haar, maar ik moet verder met mijn ronde. De pieper vertelt me dat er meer bewoners zijn die me nodig hebben. Ik laat haar hand los en de ogen gaan weer open. ‘Ga maar lekker slapen, bekijk de binnenkant van je ogen maar’, zeg ik tegen haar. Ze zucht: ‘Aan de binnenkant van mijn ogen, daar brandt geen licht.’

Mijn hand in de hare, dat geeft een gevoel van nabijheid en de moed om haar ogen te sluiten. Als ik haar alleen laat, is de angst weer levensgroot. De angst om te slapen en te vechten tegen de onzekerheid dat je misschien nooit meer wakker wordt.

Dat doet de nacht.

‘Bekijk de binnenkant van je ogen maar’. Ik moet geregeld aan haar antwoord denken. Ik zal dat niet zo snel meer zeggen, want dan denk ik aan het licht dat daar niet brandt. Als ik hoor van bewoners die bang zijn, juist ’s nachts, denk ik geregeld: ‘Was er maar een lichtje. Kon ik je maar een lichtje geven aan de binnenkant van je ogen dat je rust geeft in de nacht.’