Scherven

We waren bij elkaar op de Eemlandhoeve in Bunschoten: een gezelschap van theologen en ‘groene gelovigen’ die vanuit de evangelische en evangelisch-reformatorische traditie met elkaar in gesprek gingen. Het thema was ‘ecologische bekering’. Leidt alle aandacht voor de ecologische crisis af van Jezus of kan het ook toeleiden naar Jezus? Die vraag was het vertrekpunt. Er werden belangrijke en goede dingen gezegd. Daarna was er een viering. We zongen liederen en luisterden naar de Bijbel.

Pas op het laatst besefte ik waarom er twee kruiken op het podium stonden. Er lag een hamer naast. Met een paar overtuigende klappen gingen ze eraan, in het hart van de viering. Ik schrok. Van de klap, van het kabaal, van de scherven die in het rond vlogen.

Ik realiseerde me meteen hoe ik gewend was geraakt aan de gestaag aanhoudende stroom van berichten over de toestand van de aarde. Ik neem ze tot me. Maar het zijn er zoveel. Ik weet niet altijd wat ik ermee moet. Soms vermijd ik het nieuws. Vaak raken de berichten me niet meer. En toen die rake klappen waarmee twee gave kruiken aan stukken gingen. Shocktherapie. Ik had het even nodig om opnieuw te zien en te beleven hoe hard de klappen zijn die de aarde krijgt. Dat de scherven soms in het rond vliegen.

De scherven werden verzameld en uitgedeeld aan de aanwezigen. Ik nam er een uit de mand en woog hem in mijn hand. Het me toe-eigenen van die scherf voelde als een schuldbelijdenis. Deze scherf van Gods schepping kwam voor mijn rekening. Met alle aanwezigen vouwden we onze handen om de scherven en strekten ons uit naar Hem die de grote Heelmaker is.

De scherf ligt hier nog, vlak achter mijn toetsenbord, op mijn bureau. Als ik hem zie liggen, hoor ik de klappen weer en zie ik die kruiken kapotbreken. En zeg ik zachtjes, met de woorden van Schrijvers voor Gerechtigheid: ‘U woont waar niemand meer kan leven. U bent thuis op plaatsen zonder hoop.’