Column: Dromen van de stad

Bij ‘stad’ denk ik aan ‘kerk’. Natuurlijk niet aan een gewone saaie doorsnee gemeente. Nee, ik denk aan missionair bevlogen baardjes op hippe sneakers. Vrij als vogels, op weg naar een volgend congres. Om daar te delen hoe geweldig geïnspireerd ze raken door de experimenten van hun collega-planters.

Uiteraard, ik volg het op de voet. Gemeentestichting was helemaal hip in 2014, maar 2015 wordt het jaar van de pop-upkerk. De stad als broedplaats voor hipsters, kloostergangers en postmaterialisten. Niets meer te wensen.

Ten diepste ben ik jaloers op deze pioniers. Terwijl zij streetwise door De Pijp trekken, breng ik een kraambezoek in de Vinex. Zij poppen up met antiglobalisten, ik sta voor eigen parochie te preken. En waar zij Cultuur snuiven, ruik ik aan het bloemstukje voor advent. Kerk in de stad, dat is pas leven.

Zou het werken, hun voorbeeld op mijn B-locatie? Snufje netwerken, flinke dosis presentie en een paar goede schoenen? Laatst probeerde ik het nog bij de dokter. Een wijkgenoot en ik waren voor een halfuur tot elkaar veroordeeld. Te hoge bloeddruk, dat moest even gecheckt. Zo zaten we naast elkaar aan het meetapparaat.

Snel trok ik de stoute sneakers aan en warempel, het gesprek barstte los. Alles kwam voorbij: hoe kom jij bij de dokter, wat drijft jou en welke stressfactoren hebben jouw bloeddruk tot een hoogtepunt gevoerd? En toen de vraag: zeg, waar leef je nu eigenlijk voor?

Maar toen werd de stilte ruw doorbroken. De assistente kwam binnen. Een vernietigende blik. ‘Tijdens de test wordt hier niet gesproken’, bitste zij. Voor straf moest het over en daar zaten we dan. Een halfuur zwijgend present te zijn. En te dromen van de stad.