De briefwisseling: waarom samenwerken? (1)

Dertiger Mirjam Bogerd schrijft brieven met haar opa, ds. Gert van den Brink, over kerkelijke samenwerking en kerkelijke eenheid. Dit is de eerste van vier brieven.

Lieve opa,

Ik heb maar driehonderd woorden, dus ik probeer het kort en bondig te zeggen.

In de afgelopen tijd is er veel aandacht voor de weg naar eenwording van de NGK en de GKv. Ik heb daarover, ook van u, verheugde reacties gelezen. U stelde: ‘Dit had ik nooit durven hopen.’ En meerderen schreven: ‘We horen bij elkaar.’
Ik kan het allemaal niet zo meemaken, merk ik, en ik hoop dat ik daar samen met u verder in kan komen.

Ik weet van u en van mijn lessen in kerkgeschiedenis wel ongeveer wat er is gebeurd rondom de scheuring. Ik zie en begrijp dat er veel pijn is bij mensen die dit hebben meegemaakt en begrijp hun wens om dingen te herstellen. Ik ben echter opgegroeid in de NGK, met de beleving dat de NGK en GKv twee verschillende kerken zijn. De GKv staat voor mij in één rijtje met de CGK, de Protestantse Kerk en andere kerken.

Voor mij voelt dit proces dan ook als iets van de oudere generatie en ik vraag me af wat dit voor mijn generatie kan betekenen. Wij zijn degenen die dit proces mede zullen vormgeven door in de praktijk wel of niet te zoeken naar samenwerking, maar om het heel kort te zeggen: waarom zou dat voor mij, en de jongere generatie, belangrijk zijn?

Als ik denk aan ‘eenheid’, denk ik aan eenheid tussen christenen, ongeacht hun denominatie. Zoeken naar eenheid vind ik goed, maar dat zou wat mij betreft net zo goed of soms beter in een samenwerking met bijvoorbeeld een CGK kunnen, afhankelijk van de plaatselijke situatie. Waarom zouden we volgens u specifiek eenwording met de GKv moeten nastreven?

Ik zie ernaar uit om dit samen met u te bekijken!

Liefs, Mirjam

De rubriek Trefpunt staat in het teken van het contact tussen de GKv en de NGK. Door middel van een vaste briefwisseling en variërende artikelen wordt het contact op persoonlijk, gemeentelijk en landelijk niveau gevolgd.