De weg van Henk van Rhee

Iedereen is onderweg, maar ieders weg is anders. Henk van Rhee vertelt over zijn bijzondere levensweg. ‘Alles achterlaten en maar zien wat er gebeurt.’

Acht jaar lang zorgde Henk van Rhee (74) uit Nijkerk voor zijn zieke vrouw. Een jaar na haar overlijden in 2012 maakte hij een fietstocht naar het Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostella en een jaar later fietste hij naar Rome. ‘Alles achterlaten en maar zien wat er onderweg gebeurt, dat maakt dat je ontzettend dicht bij God leeft.’

De periode van ziekte en aftakeling van zijn vrouw Tineke was intensief. Toen thuis wonen niet meer ging, werd ze in Leusden verzorgd. Dagelijks zocht Henk haar op. 15 kilometer fietsen enkele reis. Dat hield hem fit.

Hoewel het afscheid nemen daarvoor al was begonnen, was het overlijden van zijn levensgezellin een ingrijpende gebeurtenis. Om die te verwerken, koos hij ervoor om helemaal in zijn eentje de tocht naar Spanje te ondernemen. Tentje op de bagagedrager en elke dag maar zien waar hij de volgende nacht zou slapen.

‘De eerste week dat ik onderweg was, heb ik veel gehuild’, vertelt hij. ‘Dat was heel heilzaam. Daarnaast kon ik enorm genieten. De mist over het landschap, de opkomende zon, de stilte, het alleen zijn: het gaf me allemaal een diepe vreugde.’

Juist door de tocht alleen te ondernemen, werd Henk erg geholpen bij het verwerken van zijn verlies. ‘Je plaatst jezelf daarmee in een situatie waarin je wel contact met anderen móet zoeken. Dat maakte het zo ontzettend leuk.’

‘Mijn overleden vrouw is tijdens die reis heel dicht bij me geweest’

Als einddoel koos hij bewust het pelgrimsoord, waar hij altijd al eens naartoe had willen gaan. ‘Wekenlang liet ik alles achter en was ik helemaal op mezelf aangewezen. Dan komt het aan op moed en vertrouwen, zeker op moeilijke momenten, bijvoorbeeld als het niet lukt om een slaapplaats te vinden. Ik fietste zo’n 90 à 100 kilometer op een dag en voelde me dicht bij de Heer. Het werkte louterend.’

Een bijzonder moment was toen hij aankwam bij het Croix de Fer, een monumentaal kruis in de Pyreneeën, op de route naar Santiago. Van huis had hij een steentje meegenomen waar hij ‘Tineke’ op had geschreven. Hij heeft het daar achtergelaten. ‘Dat was een moment van bezinning. Mijn overleden vrouw is tijdens die reis heel dicht bij me geweest.’

Henk noemt de tocht naar Santiago een pelgrimage. De tocht naar Rome deed hij voor zijn plezier. Ook aan die reis heeft hij fijne herinneringen, ook toen zijn er mooie dingen gebeurd. ‘Ik ben lid van een vereniging van fietsers en wandelaars. Rome wordt door velen gezien als een bedevaartsoord. Zelf heb ik daar niets mee, maar het moment dat mij door een priester in de Friezenkerk in Rome een oorkonde werd overhandigd omdat ik de tocht had volbracht, zal ik toch niet snel vergeten.’

Op de terugweg uit Italië, via Corsica en Marseille, moest hij zijn fietstocht wegens rugklachten afbreken. Inmiddels is hij aan een hernia geopereerd. ‘Als God het me geeft, fiets ik nog één keer naar Santiago, omdat het zo mooi is geweest.’