Flaken

Soms stuit ik op een nieuw woord. Het kan me verrassen, verwarren of geruisloos passeren. Een nieuw woord beklijft het beste wanneer het een ervaring beschrijft waarvoor ik tot dan toe een brij aan woorden nodig heb.

De afgelopen week overkwam me dat. In een opiniestuk in het Nederlands Dagblad van Christelle Baseke Kaisala, docent aan de hogeschool, las ik over het leenwoord ‘flaken’. Vrij vertaald is flaken een afspraak afzeggen zonder het noemen van een goede reden. Alleen: ‘Sorry, ben er niet bij vanavond!’ of ‘Het lukt me vandaag toch niet om af te spreken.’ Wie herkent dergelijke appjes niet? Christelle en haar collega’s hebben de indruk dat dit steeds vaker voorkomt. Ik herken dit in mijn contact met jongeren. Dit fenomeen kun je van allerlei kanten benaderen. Is het de invloed van technologie? Een klein gevoel van ‘geen zin in die jeugdavond’ kan door het typen van een paar woorden weggenomen worden. Heeft sinds corona het sociaal onvermogen een vlucht genomen? Individualisme had ons al aardig in de tang, maar het lijkt sinds corona alleen nog maar sterker geworden. Of is het de opvoedstijl waarin vrijheid en eigen keuze belangrijke waarden zijn? Het is lastig om een oorzaak te benoemen. Bij mij heeft de woordenbrij die nu door flaken is vervangen, vooral te maken met mijn frustratie. Hoe irritant is het wanneer je iets goeds bedenkt of organiseert en jongeren het op het laatste moment laten afweten. Soms zou ik ze er het liefst aan de haren bij willen slepen, maar dat heb ik tot nu toe nog niet aangedurfd. Eigenlijk voel ik me dan vooral machteloos. Overgeleverd aan de vrije wil van de ander.

Ik kan ontmoeting niet afdwingen, gelukkig maar. Wat ik wel kan doen is de betekenis en zegen ervan uitleven. En dan beschrijven wat dat doet, wat God in ons midden doet! Daarbij  nodig ik steeds die ander weer uit. Wellicht met nieuwe woorden.