Ik geloof

Jeanne Maître uit Suriname en Mehtab Shahbaz uit Pakistan delen ervaringen met God en getuigen van hun geloof.

Jeanne Maître uit Suriname

Ik groeide op in Haïti als domineesdochter, oudste van drie kinderen. Nadat mijn opa stierf, verhuisden we naar Suriname. Mijn vader wilde zijn kinderen opvoeden buiten de invloed van zijn familie en in een veilige omgeving. Ik was vijf jaar toen we in Suriname gingen wonen. Het was geen gemakkelijke tijd. Mijn ouders waren niet zo goed voorbereid op de verhuizing en de gevolgen daarvan. Het werd nog moeilijker toen mensen op wie we rekenden ons de rug toekeerden. Met de hulp van de kerk en goede vrienden kwamen we erbovenop. Die moeilijke start na de verhuizing wakkerde bij mij een verlangen aan om hard te werken aan een beter leven voor mezelf. Onderwijs leek de enige uitweg. Daarom wijdde ik mijn tijd aan studie, werk en het dienen van de Heer. Toen ik tien jaar oud was, kreeg ik mijn eerste Bijbel. Ik las hem in enkele maanden van kaft tot kaft. In die tijd ontsnapte ik twee keer aan de dood. Na de tweede keer gaf ik mijn leven aan Jezus en daaraan heb ik nooit meer getwijfeld. Ik houd ervan om de Heer te dienen.

Ik houd ervan om de Heer te dienen

Nadat ik mijn propedeuse haalde aan de Evangelical School of Theology (EST) in Paramaribo, kreeg ik van mijn voorganger en de oudsten van de gemeente toestemming om te preken in de zondagse diensten, bijbelstudies en kringgroepen van de gemeente. Toen ik begon met mijn studie aan de EST, was het niet mijn bedoeling om te preken. Het was mijn droom om een universitaire graad te halen, de Bijbel te bestuderen, een spreker van het Woord en een auteur te worden. Er is een groot tekort aan Caribische literatuur over de Schrift en vooral van vrouwen. Dus toen mijn voorganger aan de gemeente aankondigde dat ik toestemming kreeg om te preken, zagen veel leiders dat als een mijlpaal voor de gemeente, de vrouwen en voor mij. Ik vind het een voorrecht om kennis van Gods Woord te delen in Suriname!

Jeanne Maître, docent Evangelical School of Theology in Paramaribo (Suriname), samenwerkingspartner van Drenthe Mission | Verre Naasten

Mehtab Shahbaz uit Pakistan

Mijn naam ‘Mehtab’ betekent ‘maan’, zowel in het Urdu als in het Perzisch, twee belangrijke talen in Pakistan. Dit drukt mooi uit wat ik als mijn missie zie: het licht van het Evangelie verspreiden over donkere plaatsen. Zoals de maan niet haar eigen licht geeft, maar het licht van de zon, zo schijn ik ook niet vanuit mijzelf, maar geef ik het licht van Christus door. Toen ik ongeveer elf à twaalf jaar oud was, riep God mij. Letterlijk. Ik hoorde mijn naam roepen: ‘Mehtab, Mehtab.’ Ik zag niemand en ging weer spelen, maar opnieuw klonk die stem: ‘Mehtab!’ Omdat ik niet wist wie mij riep, ging ik naar mijn moeder. Zij had juist het verhaal van Samuël gelezen en zei dat het goed mogelijk was dat de Heer mij riep. Toen ik daarna nog een keer die stem hoorde, heb ik gezegd: ‘Ja Heer, hier ben ik. Ik wil U dienen.’

Ja Heer, hier ben ik. Ik wil U dienen

Die roeping is op een heftige manier bevestigd op de meest dramatische dag van mijn leven: 15 maart 2015. We hadden een feestelijke, zondagse kerkdienst toen er in onze kerk, en in andere kerken in de stad, bommen afgingen. Mensen stierven of raakten zwaargewond. Ik heb veel dierbaren verloren. Zelf raakte ik niet gewond en mijn familie ook niet. Na een lange, chaotische zondag, vol angst en emoties, zaten we ‘s avonds bij elkaar voor de maaltijd. Mijn vader vroeg stilte zodat hij kon bidden, zoals hij altijd deed, maar ik was woest. ‘Waarom zouden we bidden?’ beet ik hem toe. ‘Kijk wat God vandaag liet gebeuren. Het is gevaarlijk om deze God te dienen. Waar is zijn bescherming?’ Mijn vader was lange tijd stil. Toen zei hij: ‘Laten we het God zelf vragen. Ik stel voor dat we de Bijbel opendoen en lezen waar hij toevallig openslaat. Wellicht spreekt de Heer op die manier.’ Het gedeelte dat mijn vader toen las was Johannes 20: Jezus’ leerlingen zijn bang en zitten verward bij elkaar en plotseling staat Jezus in hun midden. Hij blaast op hen en zegt: ‘Vrede. Mijn vrede geef ik jullie…’ Dat veranderde mijn hart. Sindsdien heb ik Gods vrede in mijn hart en ben ik ook een getuige van die vrede.

Mehtab Shahbaz, theologiestudent Master Intercultural Reformed Theology (2022-2023), TU Utrecht, gesteund vanuit het Studiefonds Kerkleiders van Verre Naasten