In memoriam Jacco van der Vecht (1974-2025)

Op dinsdag 18 november jl. overleed Jacob Christiaan van der Vecht. Hij werd slechts 51 jaar.Van enorm belang was hij voor zijn dierbaren; echtgenoot Marloes, zijn vier zonen met aanhang en ook zijn enige zus Anita. Tevens mag het heengaan een aderlating genoemd worden voor de NCGK-gemeente Veendam-Wildervank.

Ruim drie jaar is Jacco als dienaar van Gods Woord in zijn eerste gemeente werkzaam geweest. Ook dat deed hij met passie, net als het vele andere wat hij in zijn arbeidzaam leven heeft ondernomen.Wat had ik hem graag veel meer tijd gegund om zich als predikant te ontwikkelen maar wat geraakte onze vriend en broeder veel te vroeg ‘uit de tijd’, zoals men dat in het Oosten des lands pleegt te zeggen. Wat een gemis en wat een verdriet!

In Twente liggen zijn wortels. Geboren werd Jacco in een ambachtsgezin te Enschede op donderdag 8 augustus 1974. Vader Chris was tentenmaker; zijn ondernemende moeder Annie Meijer kwam uit Jisp in het Westen en Duitsland in het Oosten was nooit ver weg. Net na de eeuwwisseling trouwde Jacco met Marloes Kuiper te ‘Eanske.’ Thomas, Wouter, Jasper en Jochem werden geboren.

Als marktkoopman en neringdoende leerde Jacco diplomatiek te zijn en kon hij omgaan met tal van levensovertuigingen. Hij kende de harde zakenwerelden leerde daarin zich te onderscheiden. Enerzijds was de forse kerel er één van aanpakken en de handen uit de mouwen, anderzijds was Jacco een leergierige pastorale, diaconale en bij tijden bevindelijke ja haast bekommerde ziel. Energiekkon hij na het werk en naast het ambt uren discussiëren en studeren. Ook kenmerkte hem een sterk rechtvaardigheidsgevoel terwijl hij tegelijk als man, vader en ouderling super empathisch en barmhartig kon zijn.Het zijn deze dingen die er toe bijdragen dat zijn sterven een enorm lege plaats schept, een krater.

Moeilijken lastig was zijn vertrek uit GKV Zuid (Enschede, Haaksbergerstraat),nog geen 10 jaar geleden.’t Streed zo met zijn streven loyaal te blijven, ook wanneer het kerkelijk tegen valt. Als student in Kampen (samen met zijn zoon in de collegebanken) maakte zij-instromer Jacco de teloorgang van GKV Oost mee (Enschede, Oldenzaalsestraat). Nog vóór het einde van deze ‘moedergemeente der gereformeerden’ in de Textielstad verhuisde het gezin naar de Parkstad in de Groninger Veenkoloniën. Dankbaar was ik, zijn pastor, tutor en mentor te zijn geweest. In De Kandelaarte Veendam mocht ik hem op 11 september 2022 bevestigen in het door hem zo begeerde ambt, met een preek n.a.v. zondag 12 HC. Omdat wij in de navolging van Christus ‘profetisch, priesterlijk en koninklijk’ dienen te zijn, moet de verkondiging van Christus (door dominee Jacco) ook zo zijn: profetische, priesterlijke en koninklijke preken aub.

Die middag deed Jacco intrede met als tekst Efeziërs 4:3: “Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft.” Hoe treffend, typerend voor hem en nog steeds actueel!

Met zijn ‘late roeping’ nam ds. Van der Vecht in Veendam een vracht ervaring mee. Gegeven zijn karakter kon de nieuwe dominee soms wat dominerend overkomen. Van kinds af aan was hij immers gewend om het voortouw te nemen. En reeds vanaf de catechisaties heeft hij zogezegd geleden onder gedoe in de kerk, verdeeldheid, groepsvorming, oppervlakkigheid en egotripperij. Staan voor je principes is één maar je vecht elkaar niet de tent uit. Meer dan eens kruisten we in z’n huis aan De Posten te Enschede de degens over ‘de actuele kerkelijke ontwikkelingen.’ Allebei hadden wij op onze eigen manier moeite met wat omschreven werd als ‘het geborneerde nombrilisme der vrijgemaakten.’ Over tal van zaken werden we het, onder het genot van ‘n Merlot en Mehari’s, steeds meer eens.

Broederschap en vriendschap bleven, loyaal, want ondanks het fiere vaandel van zijn principes was Jacco ten diepste een verbinder. Zijn taak in huwelijk, gezin en kerk zit er op. In het najaar van 2024 bleek kanker. Maanden tussen hoop en vrees volgden.Na de zomer werd curatief palliatief. Zoon Thomas (van de collegebanken) trouwde begin november maanden eerder dan gepland. Medio november werd Jacco opgenomen in het UMC Groningen. Het bleek op. Ik was onderweg uit Zeeland naar hem toe. Bijde grote rivieren kon ik rechtsomkeert maken. Hij was al in Christus ontslapen. Ik beluisterde Martijn Buwalda “Nog één rivier.” ’t Had ook “Selig sind die Toten” van Schütz of Brahms kunnen zijn.

Op de massaal bezochte en zorgvuldig verzorgde rouwdienst en begrafenis 24 november te Veendam, onder leiding van een Twentse uitvaartleider en vriendin, namen we afscheid van Jacco. “Sjaloom broeder, tot ziens in Jeruzalem.” Tijdens de dankdienst stond voorganger en ouderling Gerrit Timmermans stil bij Psalm 42, de klacht, de aansporing en het getuigenis in het refrein van dit ‘kunstig lied van de Korachieten.’ De overledene had de liturgie tot in de puntjes voorbereid–wat een missionair getuigenis klonk er die maandagmiddag in De Kandelaar! Her en der in het kerkgebouw kwamen we zijn schilderijen tegen–ontroerend.

Trooste onze goede God zijn vrouw en dierbaren en ook onze Groningse NCGK-broeders en zusters in de Heer. Gedenk zijn intredetekst! Een gewone eenvoudige pastor en verbinder is heengegaan; moge zijn nagedachtenis een roepstem zijn aan ons aller hart om als schapen van de grote goede Herder in eenheid verbonden te blijven.En ook in waarheid, hoor ik hem aanvullen…

‘k Sluit af met de laatste twee strofen van een gedicht dat Jacco schreef voor het afscheid van zijn 85-jarige moeder in juni 2022:

Vlieg, zoals de mus, zoals de zwaluw, vlieg.
Tot je hoort Zijn stem:
‘Hier mag je zijn.
Bevrijd van zorgen en van pijn.

Ik bescherm jou, sterker dan een schild,
Ik schijn in jouw duister, helderder dan het licht.
Ik til jou over de drempel.
Welkom thuis!’

Frederikus aan het Rot, Breskens
Predikant VEG Nieuwvliet c.a. en hulppastor NGK Vlissingen