Bij de bron

Het lijkt alsof de winter alweer voorbij is. In de natuur herken je de naderende lente. Die knoppen vol leven zijn een groot wonder! Kijk ernaar en zie de kracht van de Geest.

Wij leven in Nederland, waar de grond vochtig en vruchtbaar is. Maar vroeger in Kanaän was alle groei en bloei afhankelijk van de regenval. Daar hield de grond geen water vast, alles liep zo weg in de gruisachtige bodem. Toch was het een land van grote overvloed, omdat God alles gaf op zijn tijd. Veel water in voorraad was er niet, de afhankelijkheid was groot. Dat deed God met opzet zo, Hij hield de lijnen kort.

Zo bleven de mensen bij de bron van hun leven, bij God zelf. Althans, dat was de bedoeling. Want vaak ging het fout, dan waren allerlei andere dingen belangrijker dan de bron. Vervolgens lukte het leven niet meer en kreeg God de schuld. Het is als een treurig refrein.

Hebbedingetjes

Het valt ook niet mee om je leven blijvend te ontvangen. Het is verleidelijk om het uitgangspunt in jezelf te zoeken, dan hoef je alleen nog maar vooruit en hogerop. Het tempo komt steeds hoger te liggen. De nieuwste hebbedingetjes raken steeds sneller verouderd. Zo raakt een mens ver verwijderd van zijn oorsprong. Vervolgens lukt het leven niet meer. Er is een diep gevoel van niet verzadigd zijn. Hoeveel er ook is, het verlangen naar meer is ongekend sterk.

Want God is niet te vervangen. Hij is de enige die verzadigen kan. Wat Hij met de natuur doet, doet Hij ook met de mens. Zoals de regen neerdaalt, de bodem verzadigt en een spoor van nieuw leven trekt, zo werkt ook het levende Woord dat van God uitgaat. Het gaat door een mens heen, maakt ons één met God en laat ons delen in zijn bestaan, in zijn werken, in zijn vreugde en verlangen. Dat lijkt hoog gegrepen, maar het is een kwestie van ontvangen. Niets is mooier dan dit.

Aandacht

Vandaar de oproepen in de Bijbel om het Woord te horen, te drinken, te eten. Om het je eigen te maken! Leer God kennen in zijn geschiedenis met mensen, door de eeuwen heen. Denk niet dat je het allemaal wel weet, want God is groot. Bovendien gaat het niet alleen om wat je weet, het gaat om een levende relatie waarin je God vertrouwt en naar Hem verlangt. Dat gebeurt door aandachtig te luisteren en te antwoorden. Als je daarin niet investeert, wordt de Bijbel steeds moeilijker en ga je in de praktijk meer en meer uit van jezelf.

Het is maar één stap om weer bij Hem te komen

Kan het zijn dat het hier hapert? Lezen is moeilijk geworden, luisteren nog moeilijker. We leven in een cultuur van snelle, flitsende beelden. Je moet je echt bewust afzonderen van alle geluid, van knipperende computers en bliepende smartphones om het Woord van God rustig te kunnen lezen en tot je door te laten dringen. Jezus zegt dat we de binnenkamer in moeten gaan, maar die hebben we niet meer. Hoe doe je het dan? We worden de hele dag opgejaagd, zie dan maar eens dat je tijd maakt.

Maar het gaat wel om de bron van je leven. Als je daaruit niet regelmatig drinkt, gaat je geloof dood. En dan gaat de kerk ook dood. Misschien niet ineens, maar geleidelijk gaat de ziel eruit. Wie zich niet oefent in luisteren, hoort steeds minder. Die wil het ook niet meer. Ja, over God praten, je mening geven, dat wil vaak nog wel. Maar wie luistert naar Hem?

Als je hier iets van herkent, doe er dan wat aan. De Geest wil in je werken. Lees je Bijbel, bid elke dag. Je kunt kilometers van God afgedwaald zijn, toch is het maar één stap om weer bij Hem te komen.