Column: In de fuik

Mijn leven kent de snelheid van een achtbaan, met alle tempoverschillen, hoogte- en dieptepunten van deze attractie. Voor een deel zal dat aan mijn werk als predikant liggen. Voor een groter deel ligt dat gewoon aan mijzelf. Dus alle nadelen van de g-krachten komen geheel voor mijn rekening.

Joost Smit.

Zo rolde ik laatst uit een serie gesprekken direct door in een catecheseavond. Geen seconde om iets voor te bereiden, ik beken het vol schaamte. Gelukkig lag er nog een boekje op de plank, compleet met verwerkingsopdrachten, gespreksthema’s en een enkele Bijbeltekst. Met deze EHBO-kit en een paar zelfbedachte voorbeelden stond ik voor de groep. Met hen stortte ik mij in het diepe.

Het boekje nam ons bij de hand. Eerst dobberden wij rond in vragen als ‘welke regels en gewoonten gelden in jullie kerk?’ Vervolgens mochten de jongeren naar hartenlust opiniëren over en zich distantiëren van regels als ‘houd je mond tijdens de preek’, ‘houd je aan de tien geboden’, ‘geen seks voor het huwelijk’. Een lijndiscussie bracht hen in beweging, iedereen liet zien waar hij of zij stond op onderhavige dossiers. Verschil alom.

Toen sloeg de wet van Murphy toe. Met een variatie op de Heidelberger: waaruit ken gij uw ellende? Uit de ellende die erop volgt. De opzet van het boek bleek namelijk een fuik te zijn. Na alle verschillen schakelde de les moeiteloos door naar het beeld van het lichaam. Hoofd, schouders, knie en teen lijken totaal niet op elkaar en dat is maar goed ook. Datzelfde geldt voor meningen, regels en gewoonten. De jongeren trokken hun conclusies: dus of je nu wel of geen seks voor, in of na het (homo)huwelijk ambieert, vier het feest van het verschil.

‘Pluraliteit’ is een deftig woord voor deze fuik. De vraag naar Gods wil maakt plaats voor dovemansoren en zouteloze meningen als eindpunt van elk gesprek.

Eén lichtpuntje: volgende week spreken we elkaar weer. Mijn voorbereiding is al gestart.