Op tijd verkassen

Opnieuw verruilt een vijftal GKv-predikanten in goed overleg hun huidige gemeente voor een andere. Ik zou deze vorm van mobiliteit best ook onder andere gemeenteleden willen stimuleren.

Nog niet zo lang geleden werden onttrekkingen aan de gemeente op begrafenistoon afgekondigd: ‘Met droefheid deelt de kerkenraad mede dat zich hebben onttrokken aan opzicht en tucht…’ Bij welk kerkverband buiten de eigen denominatie de betreffende gemeenteleden zich voegden, maakte niet uit. Er werd voor hen gebeden of ze tot inkeer mochten komen.

Gelukkig wordt daar tegenwoordig wat genuanceerder mee omgegaan en worden er attestaties afgegeven naar andere kerken dan alleen die van de eigen signatuur. En zelfs bij de overstap naar een gemeente buiten het directe blikveld krijgen mensen die vertrekken Gods zegen mee. Terecht zijn we alleen nog heel verdrietig als kerkleden afscheid lijken te nemen van God.

Maar mobiliteit echt toejuichen is op dit moment alleen aan de orde als het predikanten betreft, terwijl het mij voor iedereen op zijn tijd heel goed lijkt.

Op tijd verkassen moet voorkomen dat gemeente en predikant op elkaar uitgekeken raken, is de motivatie voor de tweede predikantenruil in betrekkelijk korte tijd. In de praktijk zal dat ook weleens betekenen dat sommige van de betreffende gemeenten en predikanten al aardig op elkaar uitgekeken begonnen te raken en dat in goed overleg naar een nette oplossing is gezocht. Ergens een nieuwe start maken is dan voor alle partijen een prima oplossing.

Maar dat op elkaar uitgekeken raken kan toch ook andere gemeenteleden overkomen, onderling of in relatie tot hun kerkenraad? Waarom zou een andere gemeente zoeken stimulerend werken voor een predikant, maar in het geval van andere gemeenteleden als vorm van ontrouw of iets dergelijks bestempeld worden?

Alles kabbelt maar voort en gebeurt routinematig
– zo doen we het hier nou eenmaal

Ze zijn er nog wel, gemeenteleden die in één en dezelfde kerkelijke gemeente als baby gedoopt worden, er belijdenis doen, trouwen en begraven worden. Anderen voegen zich als ze zelfstandig zijn geworden, al dan niet met hun levenspartner, bij een bepaalde gemeente en blijven daar tot aan hun pensioen of nog langer. Daar is in principe niets mis mee, zolang het klimaat in die gemeente gezamenlijke en persoonlijke groei bevordert. Toch is er in iedere gemeente maar al te vaak sprake van geestelijke blinde vlekken en stokpaardjes, en datzelfde geldt voor de leden ervan.

Ik pleit niet voor consumentengedrag: als het mij hier niet zint, zoek ik het wel ergens anders. Dat gebeurt als je wegloopt zodra zich verschillen in inzicht voordoen. Juist als het spannend wordt, komt het erop aan: is het geloof in Christus werkelijk ons gezamenlijke fundament en kunnen we elkaar op die basis in liefde aanvaarden en verdragen?

Het zijn echter de jaren waaruit alle spanning is verdwenen die voor stilstand of zelfs achteruitgang zorgen. Alles kabbelt maar voort en gebeurt routinematig – zo doen we het hier nou eenmaal – van de inrichting van de erediensten tot lidmaatschap van altijd maar dezelfde Bijbelstudievereniging met altijd dezelfde mensen en meningen.

In zo’n klimaat wordt het heel lastig om onze gaven vruchtbaar in te zetten voor de gemeente. Op tijd verkassen, net als die predikanten, zou ik zeggen. Dat is goed voor de leden die het aandurven en goed voor de gemeente.