Redactioneel: Nooitgedacht

Beetje raar beginnen mag, in een eerste column op deze plek. Wie kent het boek De overwinnaar van Nooitgedacht? Het gaat mij hier overigens niet primair om het boek, wel om Nooitgedacht, de naam van een plaats in Zuid-Afrika. Er zijn daar zes plaatsen met die naam!

Ik heb wat met Zuid-Afrika. Dit komt door de zon en de hoge ligging, die tot aangename temperaturen leidt. Daar komt het natuurschoon nog bij, en de mensen die er wonen. Ik kwam er graag en ik hoop er terug te komen.

Hoe verzint een net aangetreden hoofdredacteur het om over Nooitgedacht en zijn liefde voor Zuid-Afrika te schrijven? Het scharniertje zit ‘m bij nooit gedacht, nu in twee woorden: deze plek bij OnderWeg heb ik niet bedacht, verwacht of gezocht. Zoals twee jaar geleden ook het verzoek om de fusie van De Reformatie en Opbouw te begeleiden onverwacht kwam. Hoezo een fusie van twee bladen binnen kerken die helaas nog gescheiden optrekken?

Twee werelden, dicht bij elkaar, maar met stevige grenzen

Hierbij speelt ongetwijfeld mijn opvoeding mee, in een gezin ‘van De Reformatie‘ , terwijl vlakbij, in de wereld van ooms en tantes, Opbouw de toon zette. Twee werelden, dicht bij elkaar, maar met stevige grenzen. Tegen die achtergrond is een fusie, en betrokkenheid daarbij, bijzonder; daarop steek je in. En welwillend kijk je later, in een lekker vrije adviesrol, naar de hoofdredactie: prima, zoals zij opereren. Tot de mededeling komt dat Henk Hoksbergen moet terugtreden. Waarop een nieuwe vraag volgt…

Nooit gedacht. Beide woorden borrelden bij me naar boven bij het lezen van de themabijdragen in dit nummer. Hoe verschillend ook, de drie bij elkaar geven een prachtig beeld van de ‘lengte, hoogte, breedte en diepte’ van hoe God denkt, spreekt, handelt. Een mens zou het niet bedenken: je kind offert zich op voor anderen. Het is gebeurd, ongedacht. En alleen dat ‘mysterie’ brengt mensen tot leven, houdt mensen op de been, brengt hen door (h)erkenning tot elkaar.

Net zo nooit gedacht is het dat God zijn Geest geeft, om ons aan zichzelf te verbinden. In die G(g)eest durf ik dit wel aan…