Column: Prefrontale cortex

Joost Smit | 14 mei 2016
  • Column

Wie een sociaal experiment niet schuwt, kan op de Vinex prima uit de voeten. Zonder gêne kun je aanschuiven bij het wijkteam, een burgerinitiatief of een platform tegen eenzaamheid. In dit soort netwerken heb ik veel wijkgenoten leren kennen. Altijd nuttig om zo de sociale kaart van de kerk te lezen.

Mijn laatste meet-up ging over puberbreinen. Kleurige animaties van hersenhelften flitsten voorbij en onthulden woon- en verblijfplaats van geheugen, emoties en verslavingen. We leerden welk hersenstukje meer en minder ontwikkeld is op 14-jarige leeftijd.

Neem de prefrontale cortex: die staat met stip onderaan. Deze plek van risicoanalyse en met twee woorden spreken staat bij pubers in de kinderschoenen. Maar als je thuis een hangpuber op de zitzak hebt: wanhoop niet! Die cortex gaat straks met sprongen vooruit. In de tussentoestand worden scooters opgevoerd en springen ze rustig van vijf meter hoog in een minuscuul badje.

Dit aangevochten puberbrein vraagt om inzicht en mededogen. Je kunt je namelijk makkelijk vergissen en een beroep doen op de volwassen cortex. De vraag ‘En hoe vaak heb ik nu gezegd dat jij je kamer moet opruimen?’ is bij voorbaat kansloos.

In de tussentoestand worden scooters opgevoerd en springen ze rustig van vijf meter hoog in een minuscuul badje

De tweede helft van deze wijkavond ging over de rol van Vinex-ouders. Wat bleek? Zij leggen de lat vaak te hoog. Krijgt zoon of dochter een tl-advies, dan gaat het thuisfront stug voor vwo. Mevrouw de spreker gaf tips waar mijn oren van klapperden: maak niet zelf het huiswerk van uw kind. Zijn er echt mensen die dat doen? Leeft een kind dan voor de idealen van de ouders?

Ook voor christenen ligt hier een gevoelig punt. Kijk naar de manier waarop thuis over Cito-scores en bijlesprogramma’s wordt gesproken. Het puberbrein heeft het al zo zwaar en dan wordt daar nog de faalangst van de ouders aan toegevoegd.

Tijd voor omdenken. Talenten en vaardigheden ontvang je van de Heer. Ontvang die met open armen. Creëer ruimte voor groei. En geniet ervan.

Over de auteur
Joost Smit

Joost Smit is als predikant verbonden aan NGK Maastricht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief