Bidden vanuit stilte

Gebedspastoraat is een vorm van pastoraat waarbij twee mensen mee bidden en mee zoeken naar Gods aanwezigheid voor iemand die daarom vraagt. Het is een vorm van pastoraat met veel stiltes, waarin de heilige Geest onverwachte dingen kan doen. Dit artikel beschrijft hoe gebedspastoraat zou kunnen verlopen; het is geen verslag van werkelijke gebeurtenissen.

Wim zit al een tijd niet lekker in zijn vel. ‘Misschien is het goed om eens wat gesprekken te hebben over uw werk, over uw gezin’, zei de dokter, toen er lichamelijk niets te vinden was. ‘We lopen eerder naar de dokter dan naar de dominee met onze problemen’, had hij als ouderling vaak gezegd, en nu deed hij het zelf. Maar ja, waar is God nu hij Hem zo nodig heeft? Alles lijkt leeg. Ook de hemel.

‘Ik weet niet goed wat het probleem is’, zegt Wim tegen Ans en Peter als hij hen belt over gebedspastoraat. ‘Op mijn werk gebeuren wat vervelende dingen. Het gaat ook niet lekker met onze zoon van 15, en mijn vrouw en ik…’

‘Wil je voor onze eerste ontmoeting eens nadenken over het gezin waar je uit komt?’ vraagt Ans tot zijn verbazing. ‘Hoe ben je opgegroeid? En wie was God voor je, als kleine jochie, als tiener enzovoort.’ Ze maken een eerste afspraak en daarna zullen ze wel verder kijken.

Geschiedenis

Daar zitten ze dan met z’n drieën. ‘Het gaat erom’, zegt Peter, ‘dat we jou helpen contact te zoeken met God, vooral waar je dat alleen moeilijk vindt. Jij geeft aan wat jou helpt en wat niet. Maar vertel eerst eens iets over je geschiedenis.’

Wim vertelt over zijn ouders: altijd druk in een eigen zaak. Wim las liever boeken. Zijn vader noemde hem ‘boekenwurm’ of kortweg ‘wurm’. De Bijbel was belangrijk in het gezin. Vader zei: ‘Je moet woekeren met de talenten die God je geeft’ en hij fronste zijn wenkbrauwen toen op het vwo een zes tussen de achten op Wims rapport stond. Hij was geen man van complimentjes.

Peter en Ans gaan naast Wim zitten. ‘Laten we dit bij God brengen en bidden om de heilige Geest.’ Wim voelt zich ongemakkelijk. Wat moet hij nu? ‘Niks. Ontspan je’, zegt Peter. Het is een tijd stil. Wim heeft zijn ogen gesloten en doet ze dan weer open. Er bloeien takken voor het raam. Zijn ergernis smelt en wordt verdriet, verlangen…

‘Moest je ergens aan denken?’ vraagt Ans na een tijdje. ‘Ik keek naar die takken’, zegt Wim.

‘Ik moest denken aan Jesaja’, zegt Ans. ‘Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij.’

‘Weet je’, zegt Wim (en het verdriet wordt warmer), ‘ik kan me niet herinneren dat mijn vader me Wim noemde. Ik was altijd ‘wurm’. Het was geen scheldwoord, maar… Hij zag me niet.’

‘Vertel eens verder’, zegt Peter, ‘we zitten hier niet om over je vader te oordelen of zo.’ Dan buitelt het over elkaar heen. Hoe Wim zijn best deed om het goed te doen voor zijn vader. Hoe hij als tiener ook rare dingen deed om aandacht te trekken; dingen waarvoor hij zich nu schaamt. Peter en Ans luisteren. Na een tijd vraagt Peter: ‘Zou je je vader willen vergeven?’

‘Vergeven? Ik denk dat hij het niet anders kon. Bovendien is hij overleden.’

‘Laat los en je zult losgelaten worden’, zegt Ans. ‘Je geeft hem aan God.’

Emoties

Wim fietst naar huis. Hij voelt zich vreemd. Hij heeft zijn vader vergeven en het verbaast hem hoeveel emoties daarbij loskwamen. Zo veel boosheid, verdriet, vrede. Over twee weken bidden ze samen verder. De bomen bloeien. Heer, wat mooi, denkt Wim. De takken van de boom lijken een W te vormen, alsof God zegt: ‘Wim, fijn dat je het ziet!’

Toerustingsdag gebedspastoraat
Op 4 juni 2016 organiseert de NGK Houten een Toerustingsdag gebedspastoraat. Aan de orde komen onder meer de rol van zonden en boze machten in het leven van mensen, en de Bijbelse onderbouwing, de valkuilen en de organisatie van gebedspastoraat. Zie www.delichtboog.nl (kijk onder ‘Wat we doen’ bij ‘Cursussen’).