Het zijn de kleine dingen die het doen

Peter Wierenga | 26 november 2016
  • Missionair

Alles wat je aandacht geeft groeit. Het is een veelgehoorde wijsheid, die ook van toepassing is op de relaties tussen mensen. Maar het is meer. Aandacht geven in woord en gebaar is ook een vorm van evangelisatie.

Meeleven kan vaak met kleine gebaren. ‘Hé, mag ik even thee komen drinken?’ (beeld AND-ONE/iStock)

Meeleven kan vaak met kleine gebaren. ‘Hé, mag ik even thee komen drinken?’ (beeld AND-ONE/iStock)

Gisteren kreeg ik een handgeschreven kaart over de post. Op de voorkant stond: ‘Zoek de kleine dingen die aan het leven vreugde en voldoening geven’. Op de achterkant stond iets gedrukt en iets geschreven. Klein geprint las ik: ‘Citaat van Confucius (551-479 v.Chr.)’ en geschreven stond er: ‘Dit vind je vast een leuke tekst voor je werk. Groet, J&T.’

Wat geweldig als je zo’n kaartje krijgt. Twee mensen die aan je denken. Twee mensen die je zó goed kennen dat ze precies weten dat je zo’n citaat prachtig vindt. Zo’n gebaar raakt me. Omdat ik geliefd wil zijn, gekend wil worden, aandacht wil krijgen. Niet alleen ik, jij ook. En de mensen in je omgeving ook. Wat dat met evangelisatie te maken heeft? Alles, echt alles!

Signaal

Want God is liefde. Hij heeft aandacht voor mensen, kent ze goed en houdt tóch van ze. Liefde is de kern van God; daarom werd liefhebben het grote gebod. Een ander liefhebben is God laten zien, en in de ander God liefhebben. Een kaartje sturen is even laten merken dat je veel om iemand geeft. Het is ook een klein signaal van Gods liefde. Zo’n signaal sturen is dus een vorm van getuigen van Gods liefde.

Nog een reden. Zoals je een hoge berg stap voor stap beklimt, zo maken veel kleine dingen samen iets groots. Een bloemetje meenemen, de vuilnisbak buiten zetten, een kaarsje branden, een gesprek hebben, een compliment geven. Het zijn allemaal kleine dingen, die uiteindelijk relaties starten, vormgeven en verdiepen. En evangelisatie gaat vaak via relatie.

Aandacht

Een derde reden: omdat we door aandacht te geven kunnen meeleven met anderen, er kunnen zijn voor hen. Blaise Pascal schreef ooit: ‘Kleine dingen troosten ons, omdat kleine dingen ons verdriet doen.’ Meeleven kan vaak met kleine gebaren. ‘Zal ik even boodschappen voor je doen?’ ‘Zullen we een keer samen een film kijken?’ ‘Hé, mag ik even thee komen drinken?’ Door er te zijn voor mensen wordt ‘Ik ben er’ groot gemaakt op heel de aarde.

Een voorbeeld? Een vriendin van me is weduwe. Mijn schoonmoeder – die niet lang geleden ook weduwe is geworden – belt me elke maand op en zegt dan: ‘Jullie vriendin heeft me alweer zo’n lief kaartje gestuurd, deze keer stond er…’ en dan volgt er een Bijbeltekst. Ze hebben elkaar nog nooit gezien. Maar mijn vriendin begrijpt dat kleine dingen troosten bij verdriet. Zij is een groots mens.

Vertrouwen

De vierde tot en met de tigste reden waarom aandacht voor mensen de kern van evangelisatie is? Uit onderzoek blijkt dat 70 procent van alle mensen die tot geloof komen dat doet vanwege een relatie met een christen! Die relaties kunnen bestaan in bloedbanden, liefdesbanden, in vriendschaps- en collegiale banden. Een relatie schept vertrouwen. Daarbij zijn de kleine dingen van groot belang. Een ketting bestaat uit tientallen stevige schakels, de zoom van een mouw uit vierhonderd kleine steekjes. Een ketting is sterk, een zoom is sterker. Veel kleine gebaren geven veel verbindingen in je relaties.

Als christen aandacht geven aan mensen, in kleine gebaren, kaartjes en woorden. In al die kleine dingen leef je als christen en getuige van God. Evangelisatie is dat wij de kleine dingetjes zijn die op aarde naar Gods grootheid verwijzen. En dat is nu zo mooi: als jij mensen aandacht geeft, geeft God mensen aandacht. Dat is het wonder van de Geest. Hij is er, door jou.

Over de auteur
Peter Wierenga

Peter Wierenga is adviseur evangelisatie, zending en kerkplanting van de NGK.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief