Column: Vieren en trakteren

‘Vandaag was Ruth jarig’, vertelt een meisje me op school. ‘Dat wist ik eigenlijk wel, maar je weet nooit hoe ze reageert als je wat zegt en dat vind ik een beetje eng, dus had ik haar maar niet gefeliciteerd. Ik heb natuurlijk wel gewoon “Lang zal ze leven” meegezongen. Maar toen koos ze mij uit om met haar de klassen rond te gaan om te trakteren. Ik schaamde me en kreeg er buikpijn van. Ik weet me gewoon geen raad met Ruth.’

Het deed me denken aan de verjaardag van de kerk. Aan Pinksteren. Daar zijn we ook verlegen mee. We zingen mee, maar dat is het dan. Nee, we hoeven de heilige Geest op die dag niet te feliciteren, maar zouden elkaar kunnen feliciteren. En dat hoeft niet eens met tongentaal of feestmutsen met vlammetjes erop. Gewoon iets als: wat bijzonder dat God ons bij elkaar brengt en ons niet alleen zijn Zoon, maar ook zijn Geest geeft. Zullen we dat vieren? En trakteren? Dan gaan we onze wijk of ons dorp rond en delen we van de gaven die Hij ons geeft.

En dat hoeft niet eens met tongentaal of feestmutsen met vlammetjes erop

Er zijn groepen die hier beter mee uit de voeten kunnen. Ze vieren het samen op festivals. Niet iedereen is daar op zijn gemak. Misschien omdat er veel aandacht is voor de kracht van de heilige Geest. Wonderen, bijzondere prestaties. Het lijkt de wereld wel, waar je ook sterk en bijzonder moet zijn. Maar hebben we de Geest niet ook keihard nodig als trooster, in deze tijd waarin de kerk huilt om haar aftakeling? We mogen bidden om groei, maar moeten geen dominante kerk meer willen, dat gaat in tegen het evangelie. Diezelfde Geest leert ons immers te getuigen over Jezus in nederigheid en dienstbaarheid. Daar zit de wereld op te wachten.

Laten we dit pinksterfeest een stap verder gaan dan toegeven dat we verlegen zijn met de Geest, en toegeven dat we om de Geest verlegen zitten. Met zijn hulp durven we wel te vieren en te trakteren. Hij leert ons wel hoe.