Zomer 2017: buitenlandreizen horen erbij

Praktijkcentrum | 16 september 2017

Praktijklokaal

Wat hadden Amersfoort-Noord (NGK), Oegstgeest (NGK), Voorthuizen-Barneveld (NGK) en veel andere gemeenten deze zomer gemeen? Jongeren uit deze gemeenten reisden in groepsverband af naar het buitenland om daar mensen te helpen en om zelf goede ervaringen op te doen.

Jongeren van verschillende kerken, waaronder de NGK Voorthuizen-Barneveld, gingen met Stichting Hulpverlening Internationaal Barneveld (SHIB) naar Zuid-Afrika. (beeld Jorieke Klein Leetink)

Jurriaan Davelaar (van de NGK Voorthuizen-Barneveld): ‘Wat mij het meeste bij zal blijven is het kinderwerk en wat je op het moment zelf voor de kinderen kunt doen, ook al was het iets kleins als met een ballon of bellenblaas spelen. Dan waren ze helemaal gelukkig. Door de liedjes, dansjes en Bijbelverhalen konden de kinderen even alles om zich heen vergeten en weer gewoon kind zijn. Dat gaf ons weer motivatie om te bouwen aan de crèche waar een heel aantal van diezelfde kinderen later heen gaan.’ Jurriaan was met een groep jongeren uit diverse kerken in Zuid-Afrika, terwijl andere jongeren uit deze gemeente naar Zambia gingen.

Vaak worden deze hulpverleningsreizen georganiseerd in samenwerking met gevestigde organisaties. In Voorthuizen-Barneveld gaat het om de Stichting Hulpverlening Internationaal Barneveld respectievelijk World Servants. Ook de tieners uit Oegstgeest reisden met World Servants naar Moldavië, met een programma gericht op de kinderen (Bijbelverhalen, knutselen en spelletjes) en de ouderen (bezoeken afleggen en waar nodig voedselpakketten uitdelen). Beide doelgroepen zijn in Moldavië erg kwetsbaar. Jongeren uit Leek reisden met World Servants naar Afrika. De plannen voor volgend jaar zijn al in de maak.

Het omgekeerde komt ook voor: de GKv Hardenberg-Baalderveld ontving deze zomer een aantal mensen uit Roemenië.

Over de auteur

Praktijkcentrum

Het Praktijkcentrum (GKv) ondersteunt en begeleidt kerken bij het gemeente-zijn in een geseculariseerde cultuur. Zie www.praktijkcentrum.org.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck

Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad.

Lees artikel

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser

Alphen tot Ommen
Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen.

Lees artikel

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn

Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos

Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel