Redactioneel: Klaverjassen

Een kaartspeler ben ik nooit geweest. Klaverjassen, hartenjagen, ik wist ervan, maar spelen? In militaire dienst was klaverjassen populair, later vergat ik het weer. Maar sinds enkele jaren is klaverjassen één van de doedingen als het hele gezin op één plek vakantie viert. Dan leer ik vergeten regels weer.

Gek woord, ‘klaverjassen’. Wie het opzoekt, ziet dat klaver teruggaat op Latijnse begrippen die ‘drie bladeren’ betekenen. En die jas van ‘jassen’ slaat op een oud begrip voor boer, de hoogste troef in het spel.

Wie schrijft er nu een column in OnderWeg over een kaartspel? Ik. Omdat ik hieraan dacht bij de recente klucht rond de documentaire over Jesse Klaver van GroenLinks. Klaver fungeerde als troef: zijn partij had een beeldvoerder in dienst die een film over Klaver maakte. Een publieke omroep zou die uitzenden. Het kluchtelement zit ‘m hierin dat deze drie spelers, klavertje drie, oprecht gedacht hebben dat dit kon. Dat is niet zo: iemand die betaald wordt door een andere persoon om van hem of haar een film te maken, kan alleen al door deze werkwijze geen onafhankelijk product afleveren.

‘…dan is dat dus niet zo’

Waarom schrijf ik hierover? Vanwege twee dingen. Eén: de verontwaardiging van de maker als de omroep weigert zijn product uit te zenden. Dit is ‘onterecht’: hij weet heus wel wat onafhankelijk is. Twee: een column van Jutta Chorus in NRC Handelsblad over de affaire. Zij schrijft: ‘Interessante verwarring van persoonlijke opvattingen met publieke moraal – het zal wel resultaat zijn van een doorgedenderde individualisering. Het is niet aan hem om te bepalen of hij onafhankelijk is. En als hij een door zijn hoofdpersoon betaalde film maakt, dan is dat dus niet zo.’

Aardige analyse: doorgedenderde individualisering. Die niet alleen die maker raakt, maar ook mij, ons, christenen. Paar voorbeelden: jouw gevoel over ‘jouw’ kerk die verkeerd bezig is, klopt niet ómdat jij dit vindt. Mijn eventuele zorg over ‘mijn’ gemeente die te weinig beweegt, stelt niks voor als ik niet naar andere leden luister. Zodat de ander in beeld is, en niet alleen mijn ‘ik’. En uiteindelijk moet dé Ander beslissend zijn. Er valt nog veel te leren…