Column: Lijstduwer

Op wie gaat u stemmen, straks op 21 maart? Wellicht heeft u als christen uw politieke kleur al een tijd geleden bepaald. En trouw als we zijn aan God, vaderland en moederstad of -dorp gaan we stemmen en kiezen we nummer 1. Of iemand uit de kerk die lager op de kieslijst staat. Iemand zoals ik. Van een beoogde verkiesbare plek kletste ik me omlaag naar nummer 9. In mijn partij werkt het argument gezin altijd, aangevuld met kerkenwerk en andere maatschappelijke verantwoordelijkheden.

‘Ik voel me vereerd dat jullie me geschikt achten en als het helpt, wil ik best de lijst duwen.’
‘Maar je zou het prima doen op nummer 2’, dringt het lid van de selectiecommissie aan.
‘Denk je?’ zegt mijn gestreelde ego.
‘We zijn juist in deze stad met veel aanbod van studenten op zoek naar oudere vrouwen’, begint hij, maar hij staakt zijn uitleg net op tijd. Anders zou ik dat lijst duwen wel eens heel letterlijk hebben kunnen nemen…

Net als Jezus heb ik niet zoveel met fatsoenlijke mensen

Veel partijen worstelen om geschikte kandidaten bereid te vinden om op een verkiesbare plaats te staan. Gedreven meedraaien in de gemeenteraad vraagt veel tijd en inspanning, terwijl het door weinig stads- of dorpsgenoten gezien, laat staan gewaardeerd wordt. En hoe werkt lokale politiek bedrijven als christen? Het is met je voeten in de modder staan, samenwerken met partijen die ideologisch ver van je af staan. Hoe vertaal je Bijbelse waarheden naar pragmatische oplossingen voor gebrokenheid op straatniveau? Hoe laat je je kennen als barmhartig als de bodem van de gemeentekas, die je mede beheert, in zicht is?

‘Politiek is niets voor fatsoenlijke mensen’, zegt mijn vader sinds hij in de jaren zestig een verzoek van de ARP afwees om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraad. Misschien zorgde die uitspraak er juist voor dat ik sinds mijn studententijd politiek actief ben. Wel verbonden aan een partij, maar ik doe het vooral in de voetsporen van Jezus. Net als Hij heb ik niet zoveel met fatsoenlijke mensen. Zijn voorkeurstem heb ik al, nu maar hopen dat niet te veel stadgenoten me opmerken op de lijst.