Column: Lekker jezelf zijn

Mooie zomer gehad? Is naast het lichaam de ziel tot rust en stilte gebracht? Voor mij is de zomervakantie de enige periode in het jaar dat ik geen verplichtingen heb. En dan hoef ik niet iets wat exclusief, extravagant of spectaculair is. Nee, gewoon mijn stilteplek opzoeken, genieten van de schepping, de vrijheid en van alles wat ik daarin mag ontvangen.

Deze zomer trof mij dat steeds meer tieners niet onbekommerd in een zwembad of aan het strand liggen, maar iets heel anders doen in hun vakantie. Een wereldwijd onderzoek van de Academy of Facial and Reconstructive Surgery wijst uit dat ze die periode gebruiken om zich cosmetisch te laten helpen. Omdat ze meer op hun favoriete ster willen lijken. Of omdat ze het nieuwe schooljaar als herboren willen beginnen.

Identiteit is dan geen gave meer, maar een opgave

Dat jongeren nadrukkelijk bezig zijn met hun identiteit heeft niet alleen met hun leeftijd te maken, maar veel meer met de context waarin zij opgroeien: een vloeibare samenleving die gekenmerkt wordt door vluchtige en tijdelijke verbindingen. Waarin niet het verlangen om voor anderen van betekenis te zijn vooropstaat, maar het vormgeven van het eigen goede leven. Identiteit is dan geen gave meer, maar een opgave. Een doe-het-zelfidentiteit als vrije keuze vanuit een onveilige, moordende concurrentiepositie.

Het motiveert mij extra om het ánders te doen. Tegenover alle vrijblijvendheid met de tutoren en studenten het schooljaar beginnen in een (voormalig) klooster. Alle rust en tijd nemen om elkaar en God beter te leren kennen. Om dan niet het individu, maar de gemeenschap als uitgangspunt te nemen, waarin het individu dankzij die gemeenschap floreert en ontdekt welke identiteit hem of haar in Christus gegéven is. Pas als je je veilig weet, durf je jezelf te zijn.

Eerlijk gezegd heb ik er mijn vragen bij of kerken en gezinnen wel altijd die veiligheid bieden en die gemeenschap vormen. Ik hoor te veel jongeren zeggen dat er thuis nergens over gepraat wordt en in de kerk mag je ook niet te ver buiten de lijntjes kleuren. En toch is het waar: de verbondenheid groeit als ieder op een goede manier vrijuit zichzelf blijft. Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij bijzonder!