Column: Diepgelovig

De laatste tijd kom je het steeds vaker tegen in de media. Het trof me voor het eerst in de Volkskrant, waarin het woord ‘diepgelovig’ in één stuk zelfs drie keer voor kwam. En binnen enkele minuten kwam ik het nog een paar keer tegen in andere nieuwsbronnen.

Als beschreven wordt hoe Trump steun krijgt onder de Amerikaanse evangelicals (een beschamende zaak overigens) dan zijn die opeens niet slechts gelovig, maar diepgelovig. En hetzelfde geldt voor hele bisdommen in de Rooms-Katholieke Kerk waar misbruik aan het licht is gekomen. En voor mensen die vragen stellen bij zaken waar geen zinnig mens toch nog tegen kan zijn, zoals het homohuwelijk. Allemaal diepgelovig.

Nu kan het dat sommige standpunten terecht kritiek uitlokken. Maar waarom moet daar dan iets bij gezegd worden over de mate van geloof van de betrokkenen (voor zover je die zou kunnen vaststellen)?

Hoe geloviger hoe enger

Ben ik wantrouwend als ik daarin iets hoor van: Pas op voor dat geloof? Hoe geloviger hoe enger. Kijk eens waar het toe leidt. Je mag jezelf best christen of moslim of wat dan ook noemen (zo tolerant zijn we dan ook wel weer), als het maar niet te ver gaat, en vooral: als we er maar niet te veel van merken.

Geloof mag in onze samenleving, als een etiket dat je ergens van buitenaf op plakt en dat je er ook zo weer af kunt wassen, vergelijkbaar met die vermeend joods-christelijke traditie van ons land. Maar o wee als je vanuit je geloof een andere mening hebt dan de huidige politiek correcte. ‘Kijk eens waar dat geloof toe leidt: is het niet verschrikkelijk? Oppassen mensen, daar heb je weer zo’n diepgelovige.’

Laten we het maar opvatten als een geuzennaam. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben als mensen zien dat er een link ligt tussen mijn geloof en mijn overtuigingen in politiek en samenleving. En dat het geloof ook tot uiting komt in mijn gedrag en houding. Misschien moeten we het maar zelfbewust op de voordeur zetten. Dan heten we niet meer GKv of NGK, maar DGK: Diepgelovige Gereformeerde Kerk.