Redactioneel: Oude wijn in nieuwe zakken

0

Net na mijn vakantie bladerde ik door de brochure Pionieren vanuit de Protestantse Kerk. Met pioniersplekken zoeken kerken aansluiting bij mensen voor wie geloof en kerkgang geen vanzelfsprekendheden zijn. Het concept lijkt succesvol: vooral twintigers en dertigers vinden er God.

Een belangrijk kenmerk van een pioniersplek is de ‘doorgaande gemeenschap’, las ik: ‘Pioniersplekken werken aan groei en verdieping van relaties tussen mensen onderling en met God.’

Ik kauwde eens op mijn pen bij het lezen van dit zinnetje en dacht: what’s new, dit is oude wijn in nieuwe zakken. Gemeenschapszin en meeleven zitten diep ingebakken in het DNA van de kerk en hebben bewezen een wonderbaarlijke kracht te bezitten. Waar gelovigen elkaar ontmoeten, is God namelijk zelf present. En dan kun je zomaar paf staan over het effect.

Lezers en niet-lezers toonden
in groten getale hun meeleven

Ongelukkigerwijs is dit slechts één kant van het verhaal. Want ook op die hippe pioniersplekken weet men echt wel dat handen en voeten geven aan de gedroomwenste doorgaande gemeenschap door de eeuwen heen kwetsbaar is gebleken. Het is weliswaar een wondermooi kroonjuweel van de christelijke gemeenschap, maar ook één dat anno 2018 bedreigd wordt door drukte en onze zucht naar autonomie en efficiëntie. Althans, in mijn eigen leven concurreren die nogal eens met tijd en aandacht geven aan God en mensen.

Toch is het een gouden greep van pioniersplekken om het oeroude christelijke principe van gemeenschapszin tot dagelijkse praktijk te maken. We snakken er namelijk ten diepste allemaal naar, geloof ik. ‘Ik mis de Bijbelkring en het daarna een glaasje met elkaar drinken’, vertrouwde laatst een met haar gezondheid tobbende oudere dame mij toe. Het bleef bij me haken. Mooi is dat: de doorgaande gemeenschap in Gods kerk zit ook in het glaasje wijn met elkaar.

In de zomervakantie ontstond er op de Facebookpagina van OnderWeg als uit het niets een ‘online rouwplek’ bij het verdrietige bericht over het plotselinge overlijden van ds. Sietze Greving. Lezers en niet-lezers toonden in groten getale hun meeleven, treurnis en verbondenheid. Ik volgde het met een zekere verwondering en dacht er weer aan toen ik door de brochure bladerde. Ook onder doorgewinterde gelovigen lijkt het verlangen naar doorgaande gemeenschap springlevend. Ze praktiseren dat zelfs online. Over oude wijn in nieuwe zakken gesproken…

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter