Redactioneel: Schoolreisje

0

Dat het schoolreisje van onze dochter mij aan het denken zou zetten over zoiets als trouw aan een kerkgenootschap, had ik vooraf niet zien aankomen. Een bus vol joelende, uitgelaten kinderen zet tenslotte eerder aan tot andere gedachten. Waarom zou je in een dartele omgeving ruimte laten voor doordenkerij? Toch gebeurde dat.

Op een goed moment zaten we met drie ouders op het terras van de speeltuin aan de koffie, allemaal al even de veertig gepasseerd. De kerk kwam ter sprake, beter gezegd: de zoektocht naar een nieuwe kerkelijke gemeente die ieder van ons net of wat langer geleden was aangegaan. De één was er al uit, de ander bijna. Feit was dat er in die speeltuin toevalligerwijs drie christenen op een rijtje zaten die een kerkswitch hadden gemaakt. In dezelfde woonplaats, naar een ander kerkgenootschap.

Het zijn de tijden niet meer voor te veel tegengas

Nu had ik niet de illusie dat we een uniek groepje veertigers waren. Was dat wel zo geweest, dan hielp de krant mij daags daarna wel uit de droom – mensen stappen steeds gemakkelijker over naar een ander kerkverband, schreef het Reformatorisch Dagblad over eigen onderzoek naar ‘kerkelijk grensverkeer’. Maar de combinatie van onderzoekscijfers en het koffiemomentje maakte het principe van circulation of the saints wel heel concreet. Dit is niet alleen een trend, maar vooral de nieuwe werkelijkheid, besefte ik meer dan ooit tevoren.

Dat veel tieners niet weten welk naambordje op hun kerkgebouw staat, zal weinigen verbazen. Maar dat ook onder oudere generaties (mijn leeftijdsgenoten bijvoorbeeld) trouw aan een kerkgenootschap steeds vaker een fluïde karakter heeft, lijkt nog wat minder ingedaald.

Daar kun je kritische en waarschijnlijk soms zelfs terechte kanttekeningen bij plaatsen. Het zijn echter de tijden niet meer voor te veel tegengas, denk ik – wat leverde dat tot nu toe op? In de speeltuin herkenden we alle drie de pijn van het afscheid, net als de miskenning die het vertrek soms bracht. Zwaai je naar een ander kerkelijk huis vertrekkende saints vooral gunnend en blijmoedig uit, denk ik sindsdien regelmatig. We komen elkaar later vast weer tegen.

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter