Column: Ere zij God

0

Nog even en het wordt weer in veel kerken gezongen: Ere zij God. Vaak gaan mensen daarbij staan, in een wonderlijke mix van ingetogenheid en enthousiasme. Een beetje vergelijkbaar met 4 mei, wanneer het Wilhelmus wordt ingezet ter afsluiting van de dodenherdenking. Je denkt aan de oorlog en aan de mensen die hun leven gaven. Het maakt je klein. Vervolgens ga je in de houding staan en zing je een lied dat haast als een geloofsbelijdenis klinkt. ‘Dat ik toch vroom mag blijven, uw dienaar te aller stond.’

In wezen gebeurde zoiets ook met kerst in Betlehem. Een hemelse legermacht scandeerde: ‘Ere zij God in de hoge. Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.’ Een strijdkreet voor de troepen uit. Nou ja, troepen… Christus was een generaal zonder leger. Alleen ging Hij de strijd aan met de kwade machten. Maar dat Hij zou overwinnen, stond vast. Daarom klonk de strijdkreet van de engelen als een lied om blij van te worden.

In veel kerken wordt het straks weer gezongen. Nu door mensen. Ik ken de bezwaren tegen de melodie; toch heeft het iets moois als het gezongen wordt met kerst. Maar het kan nóg mooier.

Als hij ergens kwam, veranderde zijn omgeving

Bart was ooit buitengewoon actief in allerlei sporten: fietsen, zeevissen, schaatsen, skeeleren, zeilen. Tot hij 21 jaar geleden een beroerte kreeg. Na een coma en ondanks intensieve revalidatie was hij lichamelijk een schim van wie hij eerst was. Praten kon hij nauwelijks meer. Maar geestelijk was hij nog altijd krachtig en inspirerend. Zijn ogen spraken boekdelen. Als hij ergens kwam, veranderde zijn omgeving. Er kwam licht. Mensen kregen plezier en hoop.

Tot zijn lichaam het begaf: 66 jaar jong. ‘Zullen we nog wat zingen?’ vroeg ik. ‘Ere zij God!’ zei hij. Dat deden we samen, en een week later op zijn begrafenis opnieuw. Ingetogen en enthousiast. Achter de troepen aan kwam Jezus Christus, die door alles heen een schitterend mens van Bart maakte. Nog nooit heb ik zo uit volle borst ‘Ere zij God’ gezongen. De dood had het nakijken en de engelen waren blij.

Delen.

Over de auteur

Roel Venderbos is deeltijd predikant van de NGK Kampen en deeltijd geestelijk verzorger in een verpleeghuis.

Laat een reactie achter