Redactioneel: Glimlach

Als het jaar nog pril en onontgonnen is, soes ik het liefst zo lang mogelijk door op de rustige cadans van deze spaarzame weken dat Nederland niet op volle toeren draait. Spreek mij van zachte dingen en laat lichtjes en kaarsjes branden, files beperkt blijven en de goede wensen niet ophouden. Ik houd van dit droomland.

O zeker, ik weet dat ik mij koester aan een mooie illusie, die zomaar in het niets kan verdwijnen door de nieuwste tweets van Trump of – dichter bij huis – door ons kerstnummer erbij te pakken, waarin de chronisch zieke Ingeborg zegt: ‘Mijn leven is – kort samengevat – de dag zien door te komen.’ Hoezo begoocheld dommelen in een wereld die doet huilen?

Ik wilde wat zeggen, maar durfde niet

Net voor Kerst zat ik in de wachtkamer van de huisarts tegenover een oud, fragiel dametje. Ze was zichtbaar nerveus; met haar gerimpelde rechterhand tikte ze onafgebroken op de knop van haar wandelstok. Om haar heen staarden mensen op hun mobiel of voor zich uit, en zij tikte maar door. Ik wilde wat zeggen, maar durfde niet, dus ving ik haar blik en glimlachte. Zij glimlachte terug, ook toen ik bij de huisarts geroepen werd en wegging.

In een wereld die ook in 2019 (tenzij onze Heer terugkomt) vergeven zal zijn van gebrokenheid, onrecht, lijden en ruzie kan de glimlach zomaar een doeltreffend antwoord zijn, besefte ik na dat huisartsbezoekje. In zijn kerstboodschap noemde bisschop Gerard de Korte diezelfde glimlach heel fijntjes ‘la petite bonté’: de kleine goedheid. ‘Grofheid en lompheid zijn besmettelijk, maar vriendelijkheid is dat evenzeer. De ene glimlach roept de andere op.’

Als hoofdredacteur wil ik niet preken in deze kolom. Daar probeer ik althans alert op te zijn; preken horen jullie immers al genoeg. Ik verkondig dus niet het ‘evangelie van de glimlach’, maar roep simpelweg op dit jaar vaker en bewuster te glimlachen – in de kerk en daarbuiten. Of om met De Korte te spreken: ‘Een kleine daad van goedheid vormt iets groots in het licht van het geloof.’