Column: Woord van God

Wim van der Schee | 16 februari 2019
  • Column

Naakt wordt het de doopvont uitgetild, de kerk in. Daar krijgt het eerst de lendendoek om van het votum: ‘Heer, wij hebben alles achtergelaten om U te volgen’, en wordt het het lichte laken van genade en vrede omgeslagen in de groet. Als het zich warm gezongen heeft, is het tijd voor het ruwe hemd van de boete en de verbondenheid met heel de schepping: Kyrie eleison. Woede die medelijden geworden is, deelt warme sokken uit: ‘Glorie in de hoge hemel en vrede op aarde.’

Intussen zijn ook de andere deelnemers het eens geworden: ‘De Heer met u – zijn Geest op u.’ Samen kijken ze het eens goed aan: de levenservaring van het Oude Testament en het vrolijke nieuws van het Nieuwe maken het een levendige figuur. Dit is het Woord van God. Kijk maar, het lijkt op het credo van vanouds, net zo kwetsbaar, net zo nabij.

Alleen in de liturgie wordt de Bijbel
Woord van God voor mensen

In de geur van het offer van lof en dank en delen, krijgt het de mantel van echte liefde om, die niet bedekt, maar ontdekt: broers en zussen van Jezus die brood en wijn proeven. Als het Woord zo vlees is geworden, krijgt het ten slotte de schoenen aan van de zegen: ‘Zoals u het geloofd hebt, zo zal het gebeuren.’ Tijd om te gaan, lopend, van naaste tot naaste.

Als boek van God en mensen gaat de Bijbel de weg van de liturgie met ons mee. Het volgt onze ziel stap voor stap als we de Levende onder ogen komen. Alleen op die weg is de Bijbel zichzelf. Buiten die weg is het niet meer dan een naakt boek, waar iedereen mee kan doen wat hij wil. Naakte onmacht in de handen van de overste van de wereld of naakte macht in de handen van zelfverklaarde Bijbelgetrouwheid, in ieder geval versplinterd tot losse teksten die alleen nog als botte bijl kunnen functioneren: ‘Wie god tot wapen maakt verliest zijn schild.’* Alleen in de liturgie wordt de Bijbel Woord van God voor mensen, gekleed zoals Hij mensen kleedt sinds die dag in het paradijs.

*Laatste woorden van ‘Leefwijze’, het laatste gedicht dat Esther Naomi Perquin schreef als dichter des vaderlands.

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief