Leve de grijsheid (1)

Vier 85+’ers delen hun wijsheid over ouder worden. Sijke Berghuis-Roorda is 87 jaar en woont in Voorschoten. Drie jaar geleden overleed haar man op 91-jarige leeftijd. Ze heeft acht jaar voor haar zieke echtgenoot gezorgd.

Sijke Berghuijs: ‘Ik ben een dankbaar mens en heb volgens mij ook veel reden om dankbaar te zijn. Ik voel me gezegend.’ (beeld Maarten Boersema)

‘In de weken na het overlijden van mijn man was mijn energie op. Het was dus een groot wonder dat ik na vijf maanden weer energie had om naar onze dochter in Amerika te reizen.’

Tijdens het ziekbed van haar man heeft ze samen met hem steeds geprobeerd naar het positieve te kijken. ‘Al ging het steeds slechter met hem, toch bleven we kijken naar wat nog wel ging. En dat probeer ik nog steeds te doen. Ik ben nog vitaal en kan zelfstandig thuis wonen, maar ik merk wel dat ik ouder word. Maar in alles blijf ik naar het positieve kijken.’

Laatst ontving Berghuis twee rouwkaarten van ‘leeftijdsgenoten’ op één dag. ‘Dan word je wel met je kwetsbaarheid geconfronteerd. Al ben ik ook wel nuchter, want dit staat ons allemaal te wachten.’

Close

Berghuis trouwde toen ze 22 was. Acht jaar later was ze moeder van vijf kinderen. ‘Ze zijn relatief dicht op elkaar geboren en we zijn daardoor vrij close met elkaar. Dat is nog altijd zo en daar geniet ik van.’

Ze wijst op de tafel in de huiskamer. ‘Dit is de tafel waar we veel met elkaar delen en hebben gedeeld.’ Ze lacht en oogt dankbaar. ‘Ik ben een dankbaar mens en heb volgens mij ook veel redenen om dankbaar te zijn. Ik voel me gezegend.’ Door het voorbeeld van haar kinderen en kleinkinderen heeft ze geleerd om met meer vrijmoedigheid over God te spreken. ‘God heeft mij gezegend en ik zeg geregeld “Dank U wel” op een dag. Hoe moet het in de hemel wel niet zijn, want het is hier al zo goed.’