Column: Ambtsgebed en winkeltijden

Met enige regelmaat kun je het lezen in de krant, ook onlangs weer: de ene gemeente schaft het ambtsgebed bij de opening van de raadsvergaderingen af, de andere besluit tot – beperkte – openstelling van de winkels op zondag. Het gaat steevast gepaard met heftige bewegingen in kerkelijke gemeenten. Een vertegenwoordiger ervan spreekt tijdens de raadsvergadering, er wordt een gebedsbijeenkomst georganiseerd. Ik voel mij daar ongemakkelijk bij. Het is te betreuren dat de zondag niet die dag van rust en bezinning blijft die hij eeuwen lang was. Maar de vraag is: laat een christelijke overtuiging zich opleggen in een samenleving die meer en meer weg groeit van de Bijbelse boodschap?

Een gebed kan men niet opdringen,
laat staan opleggen

Daar wringt de schoen. Gods geboden zijn goed voor alle mensen. Zeker. Maar ze laten zich niet opleggen in een democratie. Gods geboden komen namelijk tot ons in het kader van de verkondiging. In Exodus 20 klinkt het: ‘Ik ben de HEER, uw God, die u heeft bevrijd’ en dan volgen de Tien Woorden. Als dankbaarheidsregels kwamen die zo in de Heidelbergse Catechismus terecht. En waar die geboden in het deel over de ellende genoemd worden (Zondag 2), staat er: ‘Dat leert ons Christus (!) in een samenvatting.’ Waar het heil niet wordt gebracht, missen Gods woorden hun doel, ook zijn inzettingen. Daarom begint mijn moeite over deze ontwikkelingen niet pas bij het kantelpunt van de meerderheid in de gemeenteraad.

Een gebed kan men niet opdringen, laat staan opleggen. Iedere ouderling of predikant die ziekenhuisbezoeken aflegt, weet dat. Winkelsluiting bij meerderheid? De gevolgen laten zich raden: onze goede God komt ter sprake in de samenleving als ‘de God van wie volgens christenen de winkel en het zwembad dicht moeten blijven’. En zo gebeurt het omgekeerde van wat Zondag 47 stelt over de heiliging van Gods naam: dat die ‘om ons niet gelasterd, maar geëerd en geprezen wordt’. En dus verwerk ik geestelijk die werkelijkheid ver voordat de meerderheid in de democratie Gods regels verlaat. Met verdriet, zeker, maar ook met overtuiging. En ik blijf daarna vrolijk proberen om met Christus mensen te lokken.