Redactioneel: ‘That’s normal’

Esther de Hek | 3 januari 2020
  • Blog
  • Column

In vijf dagen hebben we tientallen mensen ontmoet en gesproken. Een paar uur interviewmateriaal staat er op mijn telefoon – gesprekken met vrouwen vooral. Het verhaal van de christelijke vrouwen in India – ook wel ‘het gevaarlijkste land voor vrouwen’ genoemd – fascineert mij. Vrouw en ook nog christen zijn, hoe is dat, wie zijn zij? Ik schreef erover en ben bezig met meer verhalen. Over de door onrecht, verdriet en tegenslag getekende christinnen die ik ontmoette. En over hun veerkracht en geloof.

IMG_7915

(beeld Unsplash.com)

In dit stukje wil ik het niet over de vrouwen hebben, maar over een paar woorden die groot, met pen omcirkeld in mijn aantekeningenboekje staan. Ze sloegen in als een bom: ‘That’s normal.’ De woorden kwamen uit de mond van Aman, zoon van een predikant die in 2018 werd vermoord door een groepje hindoe-extremisten. ‘Hoe wreed en barbaars de laatste uren van zijn leven moeten zijn geweest, krijgen we op foto’s te zien: ik voel weerzin en kijk weg naar mijn aantekeningenboekje’, zeg ik er later over in een radiocolumn.

Die drie woorden zette ik in een vlaag van verbazing en ongeloof op papier. Aman, die naast me zat, sprak ze uit in reactie op de vraag aan zijn moeder of ze de daders van deze ijzingwekkende moord wel kón vergeven. ‘That’s normal’’, hoorde ik hem zeggen zonder het antwoord van zijn moeder af te wachten. Oftewel: dat doe je gewoon.

Alsof er een knopje omging, houdt sindsdien het geheim van vergeven mij bezig. Waarom lijkt dat daar zo moeiteloos en hier zo moeilijk te gaan? Op de radiocolumn over Aman kreeg ik een aantal reacties, alle met de strekking dat we vooral niet te simpel moeten spreken over vergeving. ‘Het is cultuur’, schreef iemand. En Bram van de Beek schreef in het ND over waarom mensen in Zuid-Afrika zo makkelijk vergeven: ‘Je wilt verder.’

Ik vind die reacties te makkelijk; voor vergeven van onrecht en schade bestaat geen universeel draaiboek, daarvoor is het veel te complex. Maar als de geloofsvrucht van vergeving in Nederland wat meer ‘normaal’ zou zijn, zou dat iedereen ten goede komen.

Dit artikel krijg je cadeau van ons. Probeer magazine OnderWeg drie maanden gratis. Meld je aan voor een Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Over de auteur
Esther de Hek

Esther de Hek is schrijver, schrijftrainer en oud-hoofdredacteur van OnderWeg.

Meest gelezen

Huis op een rots

Huis op een rots

Redactie
  • Redactioneel

Staat er eigenlijk iets spannends op de agenda van de synode? Deze maand komt de synode voor het eerst bij elkaar voor een introductieweekend. Daarna volgen in oktober een bidstond en een opening en vervolgens zijn er 8 vergaderdagen verspreid over november ’26 tot maart ‘27. 56 afgevaardigden hebben de schone taken om een stevige stapel beleidsrapporten door te nemen en daar besluiten over te nemen. 

Lees artikel
Kerknieuws september 2026

Kerknieuws september 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, september 2026. Ds. Hans Riemer, verbonden aan NGK Den Haag-Morgensterkerk heeft het beroep dat de NGK Voorburg-Franse Kerk op hem heeft uitgebracht aangenomen. De gemeente in Voorburg telt ruim 150 leden. Eerder was ds. Riemer predikant van GKv, later NGK, Langerak. 

Lees artikel
Docentenprofiel: Cornelis Hamstra

Docentenprofiel: Cornelis Hamstra

Lyanne De Haan-Wilts
  • Docentenprofiel
  • Kerkelijk leven

Cornelis Hamstra werd al eerder geïnterviewd door Onderweg. In het julinummer sprak Louren Blijdorp al met Cornelis Hamstra over de plek van de hbo-theoloog in de NGK. Nu spreek ik Cornelis over zijn werk als docent aan de Christelijke Hogeschool Ede (CHE), waar hij hbo-theologen opleidt. Ik vraag me af hoe zijn werk als docent zich verhoudt tot zijn vorige aanstelling: gemeentepredikant in de NGK Arnhem-Koepelkerk.

Lees artikel
Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Kerkvernieuwing – is dat mogelijk?

Hans Schaeffer
  • Opinie

De kerk is Gods werk. Dat is een van de massieve kernovertuigingen van gereformeerde theologie. Zo hoog zet de Heidelbergse Catechismus ook in: ‘Dat de Zoon van God … Zich een gemeente … vergadert, beschermt en onderhoudt. Hij doet dit door zijn Geest en Woord.’ (Zondag 21, v/a 54). Kerk-zijn is voluit Gods werk. Tegelijk is je ervaring soms heel anders. Het is evengoed mensenwerk, met alle spanningen en gedoe die dat oplevert. Precies de spanning tussen Gods werk en mensenwerk maakt kerkvernieuwing als thema urgent. Hoe zit dat? En hoe ziet dat eruit in de praktijk? 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief