Column: Omgekeerde Sint

Een maand geleden mocht ik Sinterklaas helpen, als u begrijpt wat ik bedoel. De gewone kleren uit om me te hullen in de prachtige kleding van de bisschop uit Spanje. Een wit linnen onderkleed als teken van reinheid, een stola als uitdrukking van waardigheid en de bekende rode kazuifel als mantel der liefde. Ook de witte pruik, baard en snor werden mijn deel, als symbool van wijsheid en ouderdom. Aan mijn handen witte handschoenen en grote, kleurrijke ringen. Voorzien van mijter en herdersstaf schreed ik over de afdelingen van het verpleeghuis, samen met de hoofdpiet en het grote boek.

Het was een heel bijzondere ervaring kan ik wel zeggen. Het doet wat met mensen als Sinterklaas hen bezoekt. De een kruipt weg, de ander begint als een klein kind te giechelen, de derde wordt brutaal en de vierde is blij verrast. De mensen raken van de wijs bij deze hoge en mysterieuze gast. En ze proberen te ontdekken wie hij is.

De mensen raken van de wijs
bij deze hoge en mysterieuze gast

Ook doet het wat met de Sint zelf. Opeens kan hij dingen zeggen die hij anders niet zou zeggen. Hij kan heel makkelijk op een buitengewoon vriendelijke manier zijn macht misbruiken en er dingen uitflappen. Want hij weet: niemand gaat met me in discussie. Het is maar spel…

Een paar weken later was het Kerst. Ik realiseerde me eens temeer dat we dan precies het omgekeerde vieren. Iemand van bijzonder hoge komaf, ongekend in aantal jaren, iemand die enorm zou kunnen imponeren, legt al zijn waardigheid af. Geen prachtig kostuum of fraaie attributen, ook niet hoog te paard gezeten. Een omgekeerde Sint dus. Hij kwam als een heel gewoon jongetje dat een van ons wilde worden. Zo verbijsterend gewoon dat de mensen er niet mee uit de voeten konden. Ze probeerden te ontdekken wie Hij was, maar ze konden er de vinger niet achter krijgen.

Bij Hem was het geen spel, maar bloedserieus. Het kostte Hem zijn leven. Toch kun je Hem ook in 2020 zomaar tegenkomen. Het hele jaar door. Jezus is zijn naam.