Column: Geluk

Wat was leuk vandaag? En wat was niet leuk? Deze twee vragen behoren al jaren tot het ritueel als ik ’s avonds mijn kinderen op bed leg. Hoe simpel de vragen ook zijn, het blijft boeiend om naar de antwoorden te luisteren. Verrassend vaak hoor ik dingen waar ik totaal geen weet van had. Het is fijn om er zeker van te zijn dat je kind niet met een boos hoofd gaat slapen. En wat me vaak opvalt: de categorie ‘niet leuk’ is opmerkelijk korter dan de categorie ‘leuk’ – ook op dagen dat mijn lieve schatjes elkaar bijna de hersens inslaan.

Wat mijn kinderen bijna van nature doen aan het einde van de dag – vooral aandacht hebben voor de mooie momenten – blijkt een belangrijke randvoorwaarde voor levensgeluk te zijn. Dankbare mensen ervaren meer geluk en schijnen zelfs langer te leven, zo leerde ik onlangs bij een sessie over ‘werkgeluk’.

‘Ik kan de machteloosheid en de
verontwaardiging een stem geven’

Beleving van geluk is voor een belangrijk deel niet beïnvloedbaar, was de tweede les die ik uit die werkgeluksessie meenam. Zo’n vijftig procent wordt door je karakter bepaald, twintig procent door omstandigheden. Maar – en dit is een belangrijke – op dertig procent heb je wél invloed. Bijvoorbeeld door niet te piekeren, vriendelijk te zijn, proberen te vergeven. Of door een dagboek bij te houden.

‘Praktiseer geloof of spiritualiteit’ behoort ook tot het lijstje zaken waarmee je je geluk kunt beïnvloeden. Mijn kinderen zijn nog ver van deze geluksbeleving verwijderd. Het lijstje ‘niet leuk’ is weliswaar meestal kort, maar de kerkdienst scoort hoog in dit lijstje.

Recent zag ik de katholieke pastor Marinus van den Berg bij De Verwondering. Hij vertelde daar hoe hij dagelijks rust in zijn hoofd creëert. ‘Er is zoveel níet beïnvloedbaar in het leven: oorlog, armoede, eenzaamheid. Maar’, zei hij, ‘ik kan wel íets. Ik kan de machteloosheid en de verontwaardiging een stem geven. Door het op te schrijven.’

Schrijvend bidden. Misschien dat ik in 2020 met mijn kinderen maar eens een dagboek ga bijhouden.