Redactioneel: Ach, een paar procentjes

Ik heb iets met procenten. Vroeger richtte die interesse zich vooral op procenten als uitslag, bijvoorbeeld welk percentage mensen voor een presidentskandidaat kiest. Maar tegenwoordig let ik ook op de kleintjes. Overheerlijke Griekse yoghurt hoeft niet per se tien procent vet te bevatten, twee of nul procent is prima. Ik bestudeer het etiket van de jampot: een paar procentjes minder dan veertig aan suiker is al winst.

Over cijfers en procenten gaat het ook in de berichtgeving over het coronavirus. Zomaar onthoud je daar vooral van dat dit virus vergelijkbaar is met een normale griep. Ik wil daarvoor oppassen, alleen al vanwege het sterftecijfer. Waar dit bij griep op maximaal een procent ligt, gaat het nu om circa drie procent. Dat betekent duizenden overledenen. En vele duizenden nabestaanden die een geliefde missen. De wereld is, ook al lijkt dit soms anders, vol kleine mensen met beperkte mogelijkheden.

Tegenwoordig let ik ook op de kleintjes

Ook in berichten over de Turkije-deal kom ik een percentage tegen, genoemd door de bedenker van de deal Gerald Knaus. Hij relativeert de Europese kritiek op de Turkse president Erdogan en spreekt niet over chantage door Erdogan: ‘Ja, natuurlijk is het een cynische zet om vluchtelingen naar de grens te brengen. Maar in Turkije zijn 3,6 miljoen vluchtelingen, ofwel vier procent van de bevolking. Als de EU en het Verenigd Koninkrijk vier procent (…) als vluchteling zouden accepteren, zou elke vluchteling ter wereld in de EU of het VK zijn.’

Ach, wat zegt een procentje of vier in dit geval? Veel. Het zegt dat Europa boter met een hoog vetpercentage op het hoofd heeft als het gaat om het écht invulling geven aan de deal. Want veel te laat ging er royaal geld naar Griekenland voor het sneller beoordelen van vluchtelingen. En van herverdeling over Europese landen van vluchtelingen die nu onder erbarmelijke omstandigheden op Griekse eilanden verblijven, kwam bitter weinig terecht.

Wordt het wat met ‘Europa en vluchtelingen’? Ik vrees het ergste. Misschien helpt het pleidooi van Knaus voor meer geld en echte inzet. En wie weet wat de Walk of Shame uitwerkt, het project van vasten en tot inkeer komen in de vorm van een pelgrimage over de Balkan. Da’s vast meer dan wat procentjes.