‘Je kunt toch gelukkig zijn als alleenstaande’

Roelie Schuitema (71) voelt zich gelukkig, maar mist als alleengaande wel het delen van haar geloof met anderen. Bidden en bijbellezen met andere christenen is voor haar extra waardevol.

(beeld Ponomariova_Maria/iStock)

‘Voor mijn leven ben ik heel dankbaar, ik ben gelukkig en geniet elke dag. Ik ben niet getrouwd en, hoewel het geen bewuste keuze was om alleen te blijven, ben ik tevreden met hoe mijn leven eruitziet. Het verlangen naar een partner is nooit helemaal weggegaan, maar ik heb geleidelijk aan geaccepteerd dat ik alleen ben. Gelukkig kan ik goed alleen zijn, ik houd van stilte en vind het heerlijk om na een afspraak buitenshuis weer thuis te komen.

Je mist als alleenstaande natuurlijk het een en ander, maar je kunt toch gelukkig zijn. Het is lastig dat anderen dat soms niet begrijpen. Een jongeman uit de kerk zei dat het zielig is als je alleen blijft. “Zie ik er zo zielig uit dan?” vroeg ik hem. Tegen die negatieve beeldvorming moet ik altijd vechten, het lijkt alsof ik mij dan moet verantwoorden dat ik niet getrouwd ben.

Ik mis het delen van mijn geloof met anderen. Ik bid en ik lees uit de Bijbel, maar er is thuis niemand met wie ik kan delen wat een bijbelgedeelte bij mij oproept of met wie ik samen kan bidden. Deelnemen aan een kerkelijke kring is daarom erg belangrijk. Het is fijn om samen te praten over het leven met de Heer.

Ik geniet ervan om bij anderen te eten, want ook dan kan er iemand anders zijn die hardop bidt. Soms hoor ik gebedspunten waaraan ikzelf niet zou denken of bidden mensen op een manier die nieuw is voor mij. Dan merk je verschillen in gebedsstijlen op. De een somt een verlanglijstje op, terwijl de ander juist breed bidt, bijvoorbeeld voor het bewaren van de kerk of voor de uitbreiding van Gods koninkrijk. Soms bidt iemand voor de vervolgde kerk waar ikzelf niet altijd aan denk. Het is voor mij, als alleenstaande, heel bijzonder als anderen voor mij bidden.

Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Wie zich verbonden voelt met anderen hoeft zich niet eenzaam te voelen. Ik voel mij verbonden met mijn familie en met een vriendin met wie ik al veertig jaar lang maandelijks samen eet. Laatst zei de dochter van mijn zus tegen mij: “Tante Roelie, ik lees de laatste tijd zoveel over eenzaamheid en nu heb ik u al zolang niet gebeld, dat vind ik vervelend.” Maar ik ben niet eenzaam, want de verbondenheid met haar is er ook als ik haar twee weken niet spreek. Ik heb een heel goede band met haar en haar man, alsof ze mijn eigen dochter en schoonzoon zijn. Ik had vroeger niet gedacht dat onze relatie zich op die manier zou ontwikkelen. Zo zie je maar: God zorgt voor je op een andere manier dan je zelf gedacht had.’