Column: Lak aan regels

In de huidige, door corona geteisterde wereld is veel van wat normaal werd geacht weggevallen. Ook binnen het kerkelijke zijn vergaderingen gestopt of vervangen door zoom-bijeenkomsten. Zondags wordt heel wat geïnvesteerd aan creativiteit en energie om nog iets van een kerkdienst mogelijk te maken. Veel franje is er niet meer bij en bijzondere diensten zijn nagenoeg weggevallen. Toch mocht ik kortgeleden voorgaan in een dienst voor mensen met een beperking, zoals dat heet. Het gros zat thuis voor de buis, een paar deden ter plekke mee. Dat is altijd weer een feestje vanwege hun actieve deelname aan de dienst.

Een van de dingen die ik zo mooi vind, zijn de verzoeken voor voorbeden. Die konden nu niet in de kerk gevraagd worden, maar waren van tevoren geïnventariseerd. Steevast wordt er gevraagd om te bidden, omdat papa en mama, oom Piet of tante Nel overleden zijn. En Jan die bij hen woonde en altijd zo lief en gezellig was. En dat ze zo gemist worden.

Voor hen is het gemis een levende
werkelijkheid van elke dag

In het reguliere circuit doen we dat tegenwoordig netjes op de laatste zondag van het kerkelijk jaar. De overleden broeders en zusters van het afgelopen jaar worden met naam en soms toenaam nog eens genoemd, en dat is dan vaak de laatste keer. Onze broers en zussen met beperkingen hebben lak aan die regel en maken liefst elke zondag tot ‘eeuwigheidszondag’. Ze noemen gerust de namen van hen die al twintig jaar of nog langer niet meer in ons midden zijn. Voor hen is het gemis een levende werkelijkheid van elke dag. Dat is het vaak ook voor mensen met minder beperkingen, maar die lopen daar niet mee te koop. Of anderen vinden dat het een keer klaar moet zijn. Langzamerhand verdwijnen de namen uit beeld.

Die broers en zussen met mogelijkheden – zoals ze ook wel genoemd worden – laten mij meer zien van God. Hij vergeet de namen van onze geliefden niet. Voor Hem leven ze allen, zoals Jezus ergens zegt. Gelukkig!