Leef je geloof

Wakker worden in een politieke realiteit die niet overeenkomt met je Twitter-timeline, ken je dat? Eén waar men daags voor de stembusgang zijn politieke liefde betuigt aan Segers. Of, net wat onconventioneler, aan het jonge talent Bina Chirino op zijn lijst.

Het zou je doen geloven dat de politieke helden en idealen van ChristenUnie en SGP (ook in mijn bubbel) gezegend zouden worden met zetelwinst. Maar de waarheid maakt korte metten met navelstaren, zo bleek. Terwijl klein-christelijk nét quitte speelt, worden er in de Tweede Kamer acht stoelen ingeruimd voor ‘figuren met een verhoogde tolerantie voor antisemitisme, racisme en complotdenken’, zoals Tommy Wieringa met wrevel in zijn pen schreef. ‘Ik kan het nauwelijks geloven’, zuchtte een buurtdominee in diezelfde Twitter-bubbel van me.

De waarheid maakt korte metten met navelstaren

Waar we de verzuiling achter ons lieten, zwommen we afgelopen decennium en masse in onze eigen netwerkfuik. Onze ‘netwerksamenleving’ die het karakter droeg van kruisbestuiving en symbiose, werd ook voor gelovigen en kerken een veilige bubbel waarin we graag met onszelf bezig zijn. Politiek navelstaren ontneemt ons helder zicht op de realiteit, kerkelijk navelstaren doet dit ook.

Afgelopen drie jaar volgde ik als hoofdredacteur van dit magazine de ‘gereformeerde bubbel’ aandachtig. En vergeef me, ik zou nu ik vertrek ons graag een schouderklopje geven. Omdat door trouwe inzet, weldoordachte visies, ballast die overboord ging, vernieuwing en vergroening er een gelovig huis en dito bewoners stonden die in deze samenleving het verschil maken. Nu is dat laatste geen kwantificeerbaar gegeven. Ik geloof sowieso dat we vooral ongezien kunnen geven waar onze samenleving naar snakt – onvoorwaardelijk liefde – en zo verschil maken. Maar wil je het institutioneel duiden, dan vrees ik dat de tijd en aandacht die we geven aan het eigen kerkelijke netwerk ons te weinig naar buiten doen kijken. De schok van een teleurstellende verkiezingsuitslag is er weliswaar niet, maar het verlies aan waarde en aantrekkingskracht van kerk en christenen, niet in het minst voor een jongere generatie, gaat sluipenderwijs door.

Ik zeg jullie vaarwel zonder doordachte oplossing voor deze zorg, we doordenken namelijk al veel te veel. Leef je geloof, wil ik simpelweg zeggen. Iedere dag, vooral ook buiten je bubbel.