Column: Joris in de Bovenkerk

Altijd weer mooie televisie: Hello goodbye. Joris Linssen die op Schiphol rondloopt en mensen aanspreekt die iemand wegbrengen of ophalen. Vaak ontroerend, want opeens blijken achter die gezichten heel bijzondere verhalen schuil te gaan.

Zoiets deden we deze zomer ook in de Bovenkerk van Kampen. Met ‘we’ bedoel ik een aantal voorgangers uit Kampen, die zich als stadspastores bewegen in de Bovenkerk en mensen aanspreken die de kerk binnenwandelen (op een willekeurige dag zo’n vierhonderd). Natuurlijk niet om allerlei lastige vragen te stellen, maar om ze net als Joris vriendelijk te groeten. Vaak kijken ze dan verrast op en ontstaat er vanzelf een gesprek. Bijvoorbeeld over wat hen hier naar de kerk heeft gebracht.

De bok en de brug waren ingeruild voor een kale lessenaar

Ik kom uit een kerkelijke traditie waarin min of meer geleerd werd dat ’het’ niet in het gebouw zat. De gemeente van Christus is niet allereerst een fysiek, maar een geestelijk gebouw. Daar vind je mensen die met elkaar verbonden zijn, omdat ze de Heer willen volgen en zijn Evangelie willen horen. Zo kerkte mijn oma in een onooglijke gymzaal waar zondags wat stoelen onder de ringen waren geplaatst. De matten hingen aan de wand, de bok en de brug waren ingeruild voor een kale lessenaar en een valse piano om de godsdienstoefening mogelijk te maken. Het maakte allemaal niets uit, het Woord moest centraal staan.

In die gymzaal kwam niemand zomaar binnenlopen, in de Bovenkerk wel. Mensen van allerlei slag. Soms worden ze getrokken door het imposante karakter van de kerk. Ze worden stil in een gebouw dat al zoveel eeuwen gediend heeft als plek om God te ontmoeten. Ze zijn soms verontwaardigd als ze horen dat er zondags in de regel geen diensten meer worden gehouden. Soms is die verontwaardiging vertolking van intens verdriet dat zo weinig mensen meer de weg naar de kerk weten te vinden. Soms is het een uiting van algemeen onbehagen over deze tijd. Er is al zoveel mis en dan is zelfs zo’n mooie eeuwenoude kerk op zondag gesloten. Het moet niet gekker worden.

Je begrijpt: alle ruimte voor ‘Joris’ om een goed gesprek te hebben. Van hart tot hart.