Marjo Baardman: ‘God geeft veel, dat is een houvast’

Natuurlijk wil Marjo Baardman mij wel ophalen van het station in Heerenveen. Terwijl we samen het perron aflopen, wordt ze in gebrekkig Engels aangesproken door een vrouw die de weg zoekt. Geduldig helpt ze de vrouw op weg. ‘Ik had haar ook wel even kunnen brengen’, zegt ze later. Dit is een vrouw die liefdevol klaarstaat voor anderen, zonder dat de ander zich bezwaard hoeft te voelen.

Marjo Baardman-van der Ros (1959) verloor in 2007 haar man. Hij was 48 jaar. Na jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt te hebben, is zij nu rouw- en verliesbegeleider in Oranjewoud, Friesland. Alle drie haar kinderen zijn in de voetsporen van hun vader getreden en arts geworden. Marjo is lid en ouderling van de NGK in Heerenveen.

Marjo moest wel even nadenken over de vraag of ze geïnterviewd wilde worden: ‘Wat heb ik nou te vertellen?’ Toch ontmoeten we elkaar nu in haar zonnige woonkamer, terwijl we genieten van het uitzicht op haar tuin.

(beeld Teun Veldman)

Je twijfelde over dit interview. Ben je zo bescheiden?
‘Bescheiden is een eigenschap, zo wil ik mezelf niet noemen. Ik wil wel leren om meer op de voorgrond te treden. Bijvoorbeeld met mijn eigen praktijk voor rouw- en verliesbegeleiding. Ik heb nu wel geleerd om mijn visitekaartjes mee te nemen. Ik moet mezelf ertoe zetten, maar dan geef ik toch een kaartje aan mensen met wie ik in gesprek raak om te laten zien wat ik doe. Ik wil graag klaarstaan voor anderen, dat is wel iets wat me typeert. Er zijn voor anderen in de praktische dingen, maar juist ook door te luisteren. Dat is wel een van mijn drijfveren. Ik ben graag betrokken op mensen. Dat gevoel kan me ineens overvallen.’

Wat betekent dat voor jou, er zijn voor anderen?
‘Er zijn voor anderen is veelomvattend, het is zoveel meer dan helpen. Helpen is praktisch. Maar er zijn voor mensen is ook liefde geven, laten zien dat je van ze houdt. Laten zien dat God van hen houdt.’

Je bent al vroeg je man verloren. Was hij ziek?
‘Ja, we waren bijna 25 jaar getrouwd toen hij overleed. We merkten zijn ziekte voor het eerst op een woensdag. Jan kwam naar mijn werk om de auto te brengen die ik ’s middags nodig had en zei dat hij ontzettend moe was. Toen heeft hij een paar dagen geslapen en uitgerust. Dan was hij er wel weer, dacht hij zelf. Zondagavond deden we een spelletje met het gezin en hij reageerde anders, verward. Maandagochtend zijn we naar de huisarts gegaan, ik maakte me ernstig zorgen. In het ziekenhuis kreeg hij de diagnose: een hersentumor. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Jan zat en ik stond erachter. Nou dan weet je niet wat er door je heen gaat.’

Marjo is even stil. ‘Hij werd gelijk opgenomen in het ziekenhuis. Een week later werd hij geopereerd. De dag ervoor was hij aardig goed, het vocht dat de verwardheid veroorzaakte, was geslonken. Ik hoor het hem nog zeggen: “Ik voel me volmaakt gelukkig.”’

Het hele artikel lezen? Log hieronder in. Geen abonnee? Neem een proefabonnement en ontvang inloggegevens voor de website!